Размова з люстэркам

Дапамагае? Цi адкрывае новыя хваробы? І чаму гэта яму трэба iмчаць ажно на другi канец горада па вынiкi аналiзаy? Сёння паyсюль iнтэрнэт, няможна было перадаць праз камп’ютар звесткi y яго палiклiнiку? Шукай цяпер тыя кабiнеты!

Анкалагiчны дыспансер месцiyся на yскрайку абласнога цэнтра, некалi iх будаyнiчае yпраyленне нават рабiла капiтальны рамонт у адным з лячэбных карпусоy. Цяпер тут нiчога не пазнаць: у цэнтры квартала yзведзены дзесяцiпавярховы гмах, здаецца, яшчэ некалькi будынкаy раздалiся y бакi i займелi па-сучаснаму кiдкi выгляд.

Ахоyнiк, падалося, неахвотна адчынiy шлагбаум i на пытанне: «Як праехаць да рэгiстратуры?» – незадаволена тыцнуy пальцам у бок высокага корпуса.

Добра, што захапiy з сабою пашпарт. Ну хiба не бюракратызм – каб атрымаць усяго толькi талон на прыём, трэба завесцi медыцынскую картку з безлiччу немедыцынскiх звестак ад калi i дзе нарадзiyся ажно да сямейнага становiшча.

– Вам што, давялi план па зборы макулатуры? – пачаy абурацца Мiхась. – Навошта картка? Я тут першы i апошнi раз, каму патрэбны гэты фармалiзм? Я нi разу y жыццi бальнiчнага не браy, вы можаце мяне зразумець?

Старэнькая, уся y зморшчынах рэгiстратарка скрушна зiрнула на яго, цяжка yздыхнула i прамовiла нечакана звонкiм голасам:

– Нi ад сумы, нi ад турмы… нi ад ракавага корпуса… Баранi цябе божа, сынок!

Ледзь стрымаyся, каб не кiнуць ёй: «Цiпун табе на язык, вядзьмарка!» Але на гэтым ягоныя прыгоды не скончылiся.

– Куды? Якi талон? Ты што, аслеп? Тут людзi пасля хiмiятэрапii y чарзе прытомнасць губляюць, а ты, лоб такi, па блаце yлезцi? – дарогу да кабiнета яму перагарадзiлi тры жанчыны сярэдняга веку.

– Ды мне толькi аналiзы забраць! – пачаy тлумачыць Мiхась.

– Тут усе па аналiзы, – не згаворваючыся, выгукнула чарга.

Мiхасю нiчога не заставалася, як змiрыцца з сiтуацыяй.

– Іванавiч, я y палiклiнiцы, i «кукаваць» мне тут да абеда цi мо й болей. На аб’ект едзьце без мяне!

Іванавiч спрабаваy паyшчуваць, маyляy, без Мiхася толкам не ацанiць, колькi папярэдне «злупiць» грошай з заказчыка, пакуль складуць дакладны каштарыс, але ён ужо не надта yслухоyваyся y тлумачэннi.

Тут, ля кабiнета анколага, сярод гэтых бедакоy, ён раптам зразумеy, што yсё тое, што адбываецца за сценамi палiклiнiчнага корпуса, ужо драбяза, не вартая нерваy. Працяла трывожная думка: чаму гэта яго накiравалi так тэрмiнова да анколага?

– Адамовiч дрэнны yрач? Ну што грубаваты, дык з намi iнакш i нельга.