Размова з люстэркам

А так ён быy лепшым хiрургам, да яго пад скальпель усе прасiлiся. У семдзесят пяць, канешне, не аперыруе, не той ужо yзрост, але ж вопыт не растрасеш, ён i цяпер зiрне на цябе, нiбыта рэнтгенам пройдзецца. І дыягназ у яго як прысуд, не адкруцiшся. А сын увесь у бацьку пайшоy, да Адамовiча-малодшага сёння трапiць – таксама вялiкая yдача. А ты кажаш, грубы.

– Рак стрававода? Чацвёртай ступенi? – прамовiy нехта спачувальна.

– Ага, апошняй. Пятай ступенi не бывае, – адказала адна з тых жанчын, што перагарадзiлi Мiхасю дарогу да кабiнета yрача.

– На калiдоры ляжала? Ой, я таксама да аперацыi тры днi кантавалася, пакуль ложак вызвалiyся. Няхай бы начальства паляжала y такiх умовах, можа, задумалася б, што трэба бальнiцы хутчэй будаваць.

– Дык яна што, спачатку па знахарах пайшла? Дурненькая, час быy упушчаны. А нам тыя траyкi i малiтвы – што за саломiнку yхапiцца!

– Не, без малiтваy нельга! Асаблiва калi yжо больш нiчога не дапамагае! Тады толькi на Бога спадзявайся, а больш нi на каго.

– Ага, браток, гэта як баi без правiлаy: цi ты рак адужаеш, цi ён, зараза, цябе!

– А я так i сказаy свайму yрачу: вынеслi мне смяротны прысуд без пракурораy i без адвакатаy i, галоyнае, без дакладнай даты пакарання.

Наслухаyшыся такiх размоy, Мiхась пераступiy парог кабiнета yрача на ватных нагах. Умольным позiркам глядзеy ён на доктара Адамовiча, пра якога казалi, што ён тут сапраyдны свяцiла.

– Ну што, асiлак? Ну праyда ж, асiлак? – заyсмiхаyся, звярнуyшыся не столькi да яго, колькi да маладзенькай медсястры, доктар.

– Ну, гэта ты цяпер асiлак, – раптам пасур’ёзнеy доктар. – А праз пэyны час будзеш такi ж нямоглы, як вунь тыя людзi на калiдоры! Калi не пачнеш лячыцца! Калi тэрмiнова не ляжаш на аперацыю. Такiя вось асiлкi, як тыя вялiзныя дрэвы. Не заyважаy? У непагадзь яны чамусьцi валяцца першымi. Што, напалохаy цябе? А ты не палохайся! – доктар не yсмiхаyся, казаy нават злосна, у адказ хацелася яму нагрубiць i ляснуць дзвярыма.

Але не нагрубiy i не yцёк. Толькi адчуy сваю бездапаможнасць i перад гэтым суровага выгляду анколагам, i перад медсястрой, якая таксама yжо не yсмiхалася, а цярплiва тлумачыла, што яго паставiлi y чаргу на аперацыю i роyна праз чатыры тыднi y восем гадзiн ранiцы яму неабходна прыйсцi y суседнi бальнiчны корпус з усiмi неабходнымi паперамi.