Размова з люстэркам

– Пакуль здасце кроy з вены, усе iншыя аналiзы, затым прыйдуць вынiкi, на працы yсё yладзiце. Час – i да нас.

Доктар, як падалося, нецярплiва махнуy рукой. Маyляй, не затрымлiвай, чалавеча, сам бачыш, якая чарга пад дзвярыма.

Мiхась не памятаy, як апынуyся y двары. І не адразу yцямiy, што корпус меy два выхады, бо выбег, як аказалася, на iншую вулiцу. Павярнуць бы y той бок, дзе быy прыпаркаваны ягоны аyтамабiль, але скiраваyся чамусьцi y супрацьлеглы. Выйшаy на цiхую вулачку, а дыхаць стала яшчэ цяжэй.

Сонца пякло неймаверна, хутчэй бы схавацца куды. Наперадзе y абрамленнi высокiх лiп стаяy касцёл. Цi толькi каталiкi туды заходзяць?

Ля yвахода яго спынiy ветлiва-лiслiвы голас:

– Купiце, даражэнькi, малiтоyнiк i святую iкону! І свечкi не забудзьце!

– Не, я праваслаyны! – засаромеyся Мiхась.

– А y нас i для праваслаyных многа чаго ёсць! – лагодна-настойлiва yгаворваy мужчына, корпаючыся y вялiкiх каробках з рэлiгiйным таварам.

– Не звяртай увагi, чалавеча, на гэтага святога карабейнiка! Праходзь наперад, не бойся! – хтосьцi пiхнуy яго y спiну.

Мiхась азiрнуyся, нерашуча прайшоy да лаyкi, прысеy. Той самы дарадца зухавата прамовiy:

– Шапку здымi!

Мiхась зноy азiрнуyся, адначасова памацаyшы галаву. Ён быy без галаyнога yбору, вiдаць, гэты жартаyнiк так забаyляецца. Але яму было не да жартаy. Перасеy на лаyку далей ад веселуна. Недзе наперадзе мiтусiлiся людзi, групка дзяцей з жанчынай у цёмнай сукенцы, падобнай да служкi, ладзiлi нейкiя спевы.

А на лаyках сям-там сядзелi людзi, не звяртаючы yвагi на гармiдар наперадзе. Мiхась заплюшчыy вочы. Ледзь стрымлiваyся, каб не заплакаць.

У яго рак? Чаму? За што? Чым ён так прагнявiy Госпада? Божа, дапамажы рабу твайму! Словы прыходзiлi самi, Мiхась шаптаy iх у якойсьцi апантанасцi. Потым схамянуyся: сваю бяду давярае чужому Богу? Ды i пра свайго Бога не памятае, калi yспамiнаy.

У царкве быy толькi аднойчы y дзяцiнстве, яшчэ калi жыла бабуля Тэкля. Сядзеy, стомлена апусцiyшы рукi i галаву на спiнку пярэдняй лаyкi. Сядзеy так немаведама колькi.

Ён быy дужы, як i yсе y родзе Краyчанкаy. Пра такiх у iхняй вёсцы казалi «каню брат». Не памятае, каб сур’ёзна хварэy. У школе калi i прагульваy урокi, дык зусiм не з прычыны прастуды. У армii ягоныя сябры ляжалi па некалькi разоy у шпiталi, а ён – нiводнага.