Размова з люстэркам

У прафтэхвучылiшчы на практыцы некалькiх хлопцаy схапiла запаленне лёгкiх, майстру нават вымову далi, што пагадзiyся y непагадзь вучыць практыкантаy кладцы, дык Мiхась заступiyся за любiмага настаyнiка, маyляy, хлопцы самi вiнаватыя, што легкадумна аднеслiся да экiпiроyкi. І пазней на працы, калi якi грып там – дык у iхняй брыгадзе такая завядзёнка: адляжацца два-тры днi, без анiякiх бальнiчных. А Мiхася, здаецца, i грып нiколi не браy. Калi i адпрошваyся з працы, дык каб з’ездзiць у вёску да раднi па якой пiльнай патрэбе.

Ён i y палiклiнiку сваю хадзiy раз на пяць гадоy выключна для таго, каб потым даведку вадзiцельскую атрымаць. Нiякiх санаторыяy i курортаy не прызнаваy – што яму там рабiць? А вось адпачыць у вёсцы, збегаць на досвiтку y грыбы ды пасядзець з вудай на рацэ – такога задавальнення нiводны санаторый не дасць. Ды й колькi прыемных спраy можна парабiць у той жа вёсцы цi на лецiшчы падчас водпуску!

Усё яму было y радасць: i праца, i адпачынак. У мужчыны заyжды быy добры настрой. «Аптымiст ты, Мiхась!» – зайздросцiлi сябры.

А цяпер што? Дзе yзяць той аптымiзм, калi y цябе рак?

– Хопiць малiцца чужому богу! – нехта паляпаy Мiхася па плячы. – Давай выйдзем на свежае паветра!

Зноy гэты жартаyнiк прычапiyся? Мужчына пенсiйнага yзросту, апрануты ва yсё светлае, што выглядала неяк па-святочнаму, павёy яго да лаyкi y заценi лiп.

– Ты ж не каталiк? Во, на лбе напiсана, што не каталiк. І я, братка, таксама. А хаджу вось у касцёл, а yсё чаму? Прызнаюся табе шчыра, малюся польскаму богу за дапамогу, за дачку i зяця малюся.

Ды й да царквы, браток, магу не даклыпаць, бо надта yжо ногi баляць.

Памаyчаy, уважлiва разглядваy Мiхася. Зноy загаварыy:

– У мяне дачка з зяцем перабралiся y Польшчу, разумееш? Дык трэба неяк i да касцёла прывыкаць, каб быць ну як бы блiжэй да дзяцей.

Мiхась абыякава кiyнуy галавой.

– За мяжой жывуць, здаецца, хвалiцца трэба i ганарыцца, а для нас з жонкай гэта ой якой бядой абрынулася. Як так, адзiная дачка i некуды y чужы свет? Ды адкуль? З Мiнска, са сталiцы! Жыццё пачынаць з нуля!

Мужчына махнуy рукой у бок лаyкi пад лiпай, маyляy, давай прысядзем.

Пад лiпай i праyда было не так спякотна.

– Ну, абжылiся маладыя трохi i, каб нас, значыцца, супакоiць, што yсё y iх там добра наладжваецца, пасылку прыслалi. З дастаyкай, каб нас, значыцца, не абцяжарваць. А дома цешча была адна. Яна ж i дзверы паштарцы адчынiла.

Не каб нашай старой не спытаць, ад каго пасылка. А яна вазьмi ды спытай, адкуль пасылка.