Размова з люстэркам

Дык спачатку год зараблялi на чатырохкалёсны драндулет, якому больш гадоy, чым мне, а потым ужо набылi халадзiльнiк. Здымаюць нейкiя дзевяць квадратных метраy у лагоднай панi Эльжбеты. Дык тая прымусiла iх пахрысцiцца y каталiкоy. Маyляy, наша моладзь уся з’ехала y Германiю i далей на Захад, цяпер уся надзея на yсходнiя крэсы, гэта значыць – на беларускую моладзь. Ну, дачка з зяцем i стараюцца перад намi трымаць марку. Старцы старцамi, а y жабрацтве не прызнаюцца, да каталiцкiх калядаy нам штогод пасылкi шлюць – у Польшчы y гэты час знiжкi i на падарункi, i на перасылку.

Мiхась маyчаy, слухаy i як бы не слухаy, сваё не адпускала.

– Ой, што ж гэта я пра сябе? У цябе ж, мабыць, таксама гора, калi y касцёл прыйшоy. Што здарылася, браток?

Мiхась пракаyтнуy нейкi горкi камяк, прамовiy глуха:

– З онкадыспансера iду. Рак у мяне знайшлi.

– Такi мацак, i рак? – здзiвiyся мужчына. – Ото й праyду кажуць: не шукай бяды, яна сама цябе знойдзе!

Мiхась, не саромеючыся, расказаy незнаёмаму пра вiзiт да анколага.

– Ты малады, павiнен адужаць гэтую немач! – горача загаварыy мужчына. – Не запускай толькi хваробу, даверся хiрургам, а потым ужо з божай дапамогай… Ды родныя каб былi побач. Жанаты?

Мiхась кiyнуy галавой i з нейкай надзеяй зiрнуy на субяседнiка.

– Гэта добра, што сям’я y цябе. У родным гурце, брат, усё лягчэй перажываецца. У мяне ёсцека тут сябар, таксама y касцёле пазнаёмiлiся. Бабыль бабылём пражыy, усё жыццё, мабыць, толькi пра сябе й думаy.

Колькi яны прасядзелi на лаyцы, невядома. Сонца yжо схавалася недзе за суседнiмi шматпавярховiкамi, i дыхаць стала лягчэй. Цi гэта прыйшоy нейкi спакой? Кузьма, як назваy сябе мужчына, расказаy Мiхасю мо з дзясятак гiсторый пра цудоyнае вылечванне хворых на анкалогiю. Людзi з чацвёртай стадыяй ачунялi, дык Мiхасю, можна сказаць, пашанцавала, калi так рана выявiлi хваробу.

– Ну што, брат, заходзь потым пасля аперацыi y касцёл, я тут ледзь не кожны дзень бываю. Цi да мяне дадому, бачыш, на другiм паверсе мой балкон у кветках? А хочаш, я цябе буду адведваць у бальнiцы? У пенсiянераy, ведаеш, часу шмат. Толькi не вешай нос! А я вось пайду ды марожанага сабе i жонцы прыкуплю.

І ён паклыпаy да блiжэйшага ларка. Мiхась падахвоцiyся пайсцi разам, купiy тры yпакоyкi.