Размова з люстэркам

Працягнуy дзве i пажартаваy:

– Гэта вам, Кузьма, за псiхалагiчную дапамогу!

Чалавек i праyда яму дапамог. Прыйшоy спакой цi, хутчэй, разуменне: што ёсць, тое ёсць, цяпер трэба з гэтым жыць. І не адчайвацца.

Вырашыy патэлефанаваць жонцы. Марылька зараз амаль увесь час на лецiшчы: чым добрая праца выкладчыка каледжа, дык гэта тым, што водпуск i доyгi, i заyсёды летам.

– Не прыедзеш? Вой, а y нас першыя гурочкi пайшлi! Дарма што салатныя, а такiя смачныя аказалiся!

Марыля распавядала пра дробныя дачныя навiны, i Мiхасю стала неяк весялей.

– Суседзi прыедуць толькi на выхадныя? Няма калi сумаваць? Ну й цудоyна, i я пайшоy працаваць!

Добра, што не рашыyся ёй расказаць пра выклiк у онкадыспансер. Ён тут чужому чалавеку выплакаyся, а яна перад кiм будзе слёзы лiць, перад гуркамi ды памiдорамi? Не, такiя рэчы не кажуць па тэлефоне, тым больш жонцы. А вось шэфу давядзецца сказаць праyду.

– Іванавiч, я вызвалiyся! Як перамовы?

– З большага разабралiся, хаця без сюрпрызаy не абышлося.

Чаму дызайнераy? З iмi звычайна працавалi на завяршальным этапе, i y большасцi выпадкаy не яны, а заказчыкi, тыя, хто збiраyся гаспадарыць у адрамантаваных будынках. У падрадчыкаy i субпадрадчыкаy заyсёды былi адрозныя функцыi.

Ехаць было недалёка, карпусы гэтага завода, некалi гiганта станкабудавання, ведаy цi не кожны гараджанiн. Трохпавярховы адмiнiстрацыйны корпус вокнамi выходзiy на праспект. Мiхась тысячу разоy праязджаy мiма гэтага велiчнага будынка, але yнутры не давялося дагэтуль бываць.

– Тут была бухгалтэрыя. А там – велiзарная сталоyка. Побач – спартыyныя залы. А на другiм паверсе – бiблiятэка. Уяyляеш, на заводзе нават бiблiятэка была! А цяпер буфет i той лiквiдавалi, кажуць, што нерэнтабельны. Людзi з дамашнiмi «тармазкамi» iдуць на працу, здаецца, мы вяртаемся y каменны век з гэтым рынкавым сацыялiзмам!

Іван Іванавiч, звычайна стрыманы i разважлiвы, у гневе пачаy гнуць мацюкi.

– Чаго вы так расхвалявалiся? – здзiвiyся Мiхась. – Мы ж тэндар выйгралi, радавацца трэба.

– Ага, перажылi лета гарачае, перажывём i дзярмо сабачае! Мiша, на гэтым заводзе мае бацькi yсё жыццё адшчыравалi. У таты ордэн i мноства ганаровых грамат ды падзяк – уваходзiy у дзясятку лепшых рабочых. Паважаным чалавекам быy, спецыялiстам вышэйшага класа, з iм начальства i вiталася, i раiлася! Мама y бухгалтэрыi таксама не апошнiм «вiнцiкам» была.