Размова з люстэркам

Расказвала нядаyна, што ведамасцi з заробкамi i прэмiямi яны на вялiзным стэндзе вывешвалi. І кожны работнiк бачыy, колькi хто атрымлiваy – ад шараговага наладчыка да самога дырэктара завода. Во дзе былi i галоснасць, i дэмакратыя. А нам мазгi запудрылi пра саyковы таталiтарызм!

– Ну, цяпер зразумела, чаму вы так расхвалявалiся! – прамовiy Мiхась. – Гэта, шэф, ваша юначая памяць бунтуе!

– Памяць? Сумленне маё бунтуе, Мiша! – зазлаваy Іванавiч. – На тэндар што было заяyлена? Кафэ, вялiкае дэмакратычнае кафэ y цэнтры горада паабяцалi! А цяпер выходзiць, што кафэ будзе на дзесяць столiкаy, для адчэпнага.

– Казiно? Ну, гэта ж нашмат лепей, чым публiчны дом, – пажартаваy Мiхась. – Але ж для яго трэба адмысловыя спецыялiсты, мы такiмi рэчамi нiколi не займалiся!

– Вось ты гэтым i зоймешся, Мiша. Выслухаем мясцовых дызайнераy, памаракуем трохi, што ды як, а заyтра з iмi паедзеш па спецыялiстаy у Мiнск.

– Іванавiч, у мяне цяпер сваё казiно, – пасур’ёзнеy Мiхась. – Са стаyкай коштам y жыццё. Я толькi што з анкалогii.

– З анкалогii? – Іван Іванавiч схамянуyся. – Штосьцi сур’ёзнае? Рак? А я тут пра рамонт распiнаюся. Ну й нервы y цябе, Мiшка!

– Ага, нервы на кулак наматаy, бо яны мне шчэ спатрэбяцца, – Мiхась усмiхаyся, як бы i не было таго Мiхася, якi з адчаем сядзеy у касцёле. Так з усмешкай i кпiнамi з самога сябе гаварыy потым i з хлопцамi.

– Фiльм мiнулым летам глядзеy, не памятаю назвы. Там два героi са смяротнымi дыягназамi скралi машыну з мiльёнам нямецкiх марак у багажнiку. Пашанцавала бедакам напрыканцы жыцця! Дык не сталi гараваць, а вырашылi апошнiя свае днi правесцi весела, з прыгодамi. Вось i я, хлопцы, калi што, буду мець на yвазе гэтае казiно з яго будучымi мiльёнамi. Вы толькi хутчэй рамантуйце!

Хлопцы ажно аслупянелi, не зацанiyшы ягоны жарт.

– Ну, давайце, хвалiце мяне, якi я быy харошы. Хвалiце цяпер, а не тады, калi y дамавiну пакладуць, не пачую ж.

Хвалiць не хвалiлi, але спачувалi, падбадзёрвалi, як умелi. Але быy у гэтай спагадзе яшчэ нейкi дамешак пачуццяy. Мiхасю падалося, што кожны з хлопцаy думаy прыкладна так: «Шкада Мiхася, вельмi шкада, але дзякуй богу, што гэта здарылася не са мной».