Размова з люстэркам

Крыyдзiцца на сяброy? А што ён сам адчуваy бы, калi б такое здарылася з кiмсьцi з iх? Пакуль збiраy свае рэчы (збiраy старанна, хутчэй за yсё яму yжо не давядзецца вярнуцца сюды), хлопцы yжо дзелавiта абмяркоyвалi, каго yзяць на замену. Што ж, справа жыццёвая: калi Федзя Ласiца атрымаy iнвалiднасць, Мiхась сам гэтак жа дзелавiта раiy узяць на працу свайго знаёмага, якi набраyся будаyнiчага вопыту y Польшчы i Германii. У кагосьцi гора – цэлае мора, а y кагосьцi лужына радасцi. Што ж iм, здаровым i дужым, застаецца рабiць? Трэба працаваць далей.

Ішоy да машыны, спiнай адчуваy: хлопцы глядзяць яму yслед, нiбыта назаyсёды развiтваюцца. Маюць рацыю: нават калi аперацыя пройдзе yдала, то на будоyлю яму yжо дарога закрытая. У iхняй фiрме слабакi i няздары адсейвалiся самi сабой. Заставалiся тыя, хто yмеy i хацеy рабiць ды зарабiць.

І ён зарабляy няблага. Неяк аднакласнiк, выкладчык унiверсiтэта, завiтаy да Мiхася на аб’ект i быy здзiyлены, на якiх аyто прыехалi будаyнiкi.

– Гэта што, многiя «рабацягi» свае машыны y аyтасалонах куплялi? Новыя? Ого-го! Мне на любую з iх за yсё жыццё, напэyна, не yдасца назбiраць.

Ён тады не без фанабэрыi заявiy:

– «Рабацягi»? Не, брат, тут усе з вышэйшай спецыяльнай адукацыяй, з дыпломамi цi палiтэха, цi тэхналагiчнага, любы чарцёж сходу «чытаюць». Але прывыклi ставiць мэту i iсцi да яе найкарацейшым шляхам. Няхай самым цяжкiм, затое кароткiм. У мяне ж, не забыyся, таксама за плячыма iнстытут, няхай i завочна. Мог, да прыкладу, у трэсце за пiсьмовым сталом сядзець, дыпломам сваiм любавацца i касцюмныя штаны працiраць.

Неаднойчы прапаноyвалi «цёплую» пасаду y вытворча-тэхнiчным аддзеле. Ды што пасаду! Калi дыплом абаранiy на выдатна, акадэмiк Анiковiч, тады ён быy прафесарам, угаворваy за дысертацыю садзiцца. Ты ж, казаy, сваiмi рукамi мацаy усе гэтыя цаглiны i канструкцыi, табе не трэба па шпаргалкi лезцi, а большасць нашых аспiрантаy на будоyлi бываюць як на экскурсii, рады y гады. Паважаy Анiковiча, але адмовiyся, бо люблю, каб у кiшэнi заyсёды «свежыя» грошы ляжалi. Неяк я тады больш упэyнена сябе адчуваю…

Алесi вось, дачцэ, паабяцаy на заканчэнне yнiверсiтэта таксама купiць машыну.

– Татка, можна белага колеру? – папрасiла тая.

– Белага? Непрактычна, па-мойму, – запярэчыy Мiхась.

– Але ж машына павiнна быць падобнай на сваю yладальнiцу! – Алеся смяялася так заyзята, што ён пагадзiyся з дачкой. Маyляy, белую дык белую, самую белую з усiх белых у аyтасалоне.