Цені Дзікага палявання

На Купалу, здавалася яму, людзi разумелi не толькi зямлю з яе лясамi i рэкамi, але разумелi i месяца y ягоным блуканнi сярод аблачын, разумелi зорак, што дрыжэлi-смяялiся, разумелi нават немарач, чарнату ночы, у якой хавалася апраметная таямнiц. Магло быць, што людзi бачылi y яе цемры i ценi, постацi тых, хто быy на гэтай зямлi да iх, бачылi малюнкi будучынi свайго жыцця, бачылi дзiвосны агонь папарацькветкi, нават бачылi такiх, як лесавiк. Многае, вельмi многае магло быць на Купалу.

І цi не быy Купала той шпарай, шчылiнай, у якую дазвалялася чалавеку зазiрнуць, каб убачыць немагчымае? Пра гэта, увогуле, лесавiк не надта задумваyся, а ягоны Купала, апрача yсяго iншага, быy яшчэ i парою, калi ён уваходзiy у сярэдзiну дрэва, любога дрэва, якое ён выбiраy, i пiy разам з iм зямны напой, што мацаваy яго yвесь наступны год.

У клёнаy напой быy салодкi, у бяроз – крышачку хмяльны, дубы адразу настойвалi яго траха гаркавым i дужа моцным, асiнавы ж звычайна yтвараyся проста горкiм, хаця i прыемным. Купальскай ноччу лесавiк стараyся пабываць адразу y некалькiх абраных дрэвах, але не заyсёды yдавалася гэта, бо кожнае дрэва мела свой характар, свой гонар, i яго не заyсёды можна было yзяць сiлаю, дрэва павiнна было дазволiць увайсцi y яго. І не трэба забывацца, што купальская ноч самая кароткая, усяго некалькi iмгненняy балюе купальскi месяц, а паспець за гэтыя iмгненнi трэба шмат.

Хутка, надзвычай хутка адлятаy роямi iскраy Купала, пакiдаючы па сабе шкадаванне i ненатоленасць. Як нi спяшаеш, як нi п’еш нагбом – усё ж не паспяваеш напаiць сябе да краёy: толькi прыклаyся да вялiзнага кубка, як зайграла заранка.

Годзе. Канец Купалу, пачатак новаму.

Дваццаць дзявятага чэрвеня селянiн пазначыy Пятровым днём i гаварыy, што рэдка y каго на Пятра мелася леташняе жыта. Ён як бы нагадваy сабе, напамiнаy, што па святах заyсёды чакае праца, якая будзе кармiць. І толькi yжо yспамiнаючы пра леташняе жыта, чалавек ведаy, што недалёка i новы хлеб. Дваццатага лiпеня, на Ілью, гаспадынi yрачыста выпякалi з жыта сяголетняга.

І пах таго новага хлеба лесавiку быy знаёмы, хаця сам ён нiколi лесу не пакiдаy i нiколi не зазiраy у вокны людскiх хат. Проста жытнi дух быy i ягоны, лесавiкоy.

Па Ільi пачыналiся дажджы. Ільёй лета перакiдвалася на другую палову, спёка памалу сыходзiла, i зямля, ужо зашэрхлая пад высокiм сонцам, пачынала прасiць вады. Тады збiвалiся y гурт аблачынкi, памалу грувасцiлiся, цiснулiся адна да аднае хмаркi – i yжо недзе далёка чулiся грамы.