Барсум атакує

Ён толькi неяк няyпэyнена пацiснуy плячамi i нават yсмiхнуyся, хоць падазраваy, што гэтай сваёй паблажлiвай усмешкай выклiкае яшчэ большае абурэнне з боку Лоран.

– Вы што, нават не жадаеце размаyляць са мной сур’ёзна?!

– Жадаю, – сказаy Свенсан прымiрэнча. – І вельмi нават жадаю! І, здаецца, я знайшоy найлепшы варыянт вырашэння тваёй праблемы.

– Я слухаю! – ужо не абурана, а, хутчэй, зацiкаyлена прагаварыла дзяyчына. – І што ж гэта за варыянт?

– Магчыма, не ты адна сярод дзяyчат гiмназii марыш атрымаць першапачатковыя навыкi рукапашнага бою.

Паразмаyляй з сяброyкамi са свайго класа, пашукай жадаючых сярод паралельных класаy, сярод малодшых нават… магчыма, там таксама знойдуцца жадаючыя. Пяцi-шасцi дзяyчынак, я думаю, будзе дастаткова для пачатку… i тады мы зможам стварыць жаночую секцыю «рукапашкi». А, можа, назавем яе лепш «секцыяй самаабароны»? А што, гучыць!

– Мне не патрэбна секцыя самаабароны! – рэзка, занадта нават рэзка прагаварыла Лоран. – І я не жадаю наведваць нейкую там асобную жаночую секцыю!

– Ну… не жаночую yсё ж, – слушна заyважыy Свенсан.

 – Якiя вы яшчэ жанчыны…

Дзяyчына нiчога на гэта не адказала.

– Гэта жорсткi вiд спорту, Лоран! – сказаy Свенсан. – Вельмi жорсткi! Ён не для дзяyчат!

– А «дзiкiя кошкi»?!

Цяпер ужо Свенсан нiчога не адказаy. Дакладней, ён проста не ведаy, што i адказаць. Мiжволi yспомнiлiся словы Ірумы, прынцэсы «дзiкiх кошак», што менавiта сюды, на Медэю-2, трапляюць з Барсума хлопчыкi, калi не yсе, дык пераважная iх большасць.

Праyда, рэдка хто з гэтых хлопчыкаy даведваyся потым аб тым, што iх матулямi былi славутыя «дзiкiя кошкi». Максiмiлян Холiн, былы начальнiк Свенсана па Аграполiсу, не y лiк, у яго была тады зусiм iншая сiтуацыя…

А Лоран моyчкi глядзела на настаyнiка i, здаецца, з нецярпеннем чакала адказу. Хоць якога, але адказу.

– Ты хочаш стаць «дзiкай кошкай»? – раптам здагадаyся Свенсан. – Ты даyно марыш ёй стаць?

Замест адказу дзяyчына толькi нiзка апусцiла галаву i нечакана пачырванела.

– Ты спазнiлася, – сказаy Свенсан даволi рэзкiм тонам.

 – Спазнiлася на шаснаццаць гадоy! А, магчыма, i на сямнаццаць, калi табе yжо споyнiлася сямнаццаць! На Барсуме дзяyчынкi пачынаюць авалодваць сваiм баявым майстэрствам адразу ж пасля нараджэння. І нават раней…

Плечы дзяyчыны раптам уздрыгнулi, нiбыта ад нейкай унутранай болi. Свенсану нават здалося, што y вачах Лоран блiснулi слёзы, хоць разглядзець гэта было не так проста: дзяyчына яшчэ нiжэй апусцiла галаву.