Қасос ва муҳаббат

Миртожи бозордан руҳсиз чиқиб, эски отарчи ошналаридан бирига дуч келди. Қўярда-қўймай уни ресторанга олиб тушди. Ресторанда роса ичди. Кейин ресторан ашулачисининг рубобини олиб, йиғламсираб бир ашула айтди. Аммо унчалик ўхшатолмади.

“Бугун сен қайдасан,

Қайларда қолдинг.

Бугун сен кимларнинг

Маъсум ҳамроҳи.

.!”

Миртожи энди билдики, ўша қатиқчи қиз Тўтиё унинг биринчи муҳаббати экан.

* * *

Эҳтимол, Лайлонинг қочиши менинг Тўтиёга қилган номардлигимга жавобдир, деб ўйлади у шу тобда. Аммо… мен Тўтиёни изладим-ку. Унинг ўзи йўқолиб қолди-ку…

– Отаси, бир оз мизғиб олмайсизми, тонг ёришиб қолди.

Хотинининг овози Миртожини хаёллар уммонидан олиб чиқди.

– Майли. Ҳозир, – деди у оғир қўзғалиб, иккинчи қаватдаги муҳташам хобгоҳига йўл олар экан.

Миртожи уйқу дори ичиб, озгина мизғиди. Шу мизғиш баробарида туш кўрди.

Тушида Тўтиё оппоқ либосда турганмиш. Миртожи қўлида тор, қўшиқ куйламоқда.

“Р?стасанг шу фалакдан

Ойни олиб бераман.

Юлдузлардан кўксингга

Маржон тақиб қўяман…”

Ногаҳон Тўтиё ҳам куйлаб юборибди:

“Ёлғончи ёр, ёлғонларинг тугар қачон,

Ёлғон йиғлаб, куйганларинг тугар қачон?!”

“Мен ёлғончи эмасман.

Мен сени изладим, эй бегуноҳ оҳу”, дер эмиш Миртожи.

“Йўқ-йўқ, бегуноҳ эмасман, ўзимда гуноҳ,

Ёлғонингга алданган кўзимда гуноҳ…”

деб куйлар эмиш Тўтиё.

Миртожи босинқираб уйғонди.