Қасос ва муҳаббат

– “Наврўз” ресторанига 28 июль куни бемалол 80-100 киши бўлиб келаверасизлар, – деди у. – Куёвтўрамизнинг қариндош-уруғларидан бирор киши айтилмай қолмасин. Тушунарлими?

– Тушундик, – дейишди қудалар. – Сиз ҳам… қуда бобомизга айтинг, тўйда қатнашсинлар.

– Р?Рµ, қизиқмисизлар? Албатта қатнашади.

Ўз қизининг тўйи бўлади-ю, қатнашмайдими? Бугун шунчаки, бир иш чиқиб қолди-да. Катта тўйда албатта қатнашади…

… 28 июль. Пойтахтдаги муҳташам “Наврўз” ресторани. Тўй. Карнай-сурнайлар садоси меҳмонларни тантанага чорлайди. Оқшом чўкиб, тўйхонада меҳмонлар жамулжам бўлгач, Миртожибой Қўшоқбойга буйруқ берди.

– Қўнғироқ қил, келин-куёв келаверсин.

– Хўп бўлади, хўжайин!..

Кўп ўтмай ресторан қаршисидаги кенг-мўл майдончага зулукдек қоп-қора “Мерседес” лимузин келиб тўхтади. Ундан келин-куёв тушиб, куёв навкарлар ва келиннинг дугоналари ҳамроҳлигида тўйхона сари юрдилар.

Лайло салгина тўлишгани учунми, бу гал келинлик либоси унга чандон ярашган, севганига етишаётгани, эл ичра юзи ёруғ бўлиб, отасининг обрўсини ҳам оқлаётгани учун чеҳраси севинч ва бахтдан порлаб турар эди. Нозим қора костюмда эди, бўйи узунлиги учун бошини сал эгиб, нигоҳларини ерга қадаб келарди. Эшик ёнида турган Миртожи унга аллақандай ғайри бир туйғу билан боқар, хаёлидан нима ўтаётганини ўзи ҳам билмай, бахтданми ё бошқа бир ҳисданми карахт бўлиб турарди.