Қасос ва муҳаббат

Аммо-лекин манови… воқеа ҳақида ҳеч кимга, ҳеч қачон чурқ этмайсан. Акс ҳолда ернинг тагидан бўлса ҳам топиб, тилингни суғуриб оламан. Тушунарлими?

– Тушундим, ака, – деди йигит. Кейин негадир кулди. – Шундай бўлишини билардим, – деди. Қўшоқбой бу гапни тушунмади.

– У ёғи сенинг ишинг эмас, билдингми?

Қўшоқбой йигитни четда турган машинага чиқариб, ҳайдовчига тайинлади:

– Эски шаҳарга, Карвонсарой маҳалласига, айтган уйигача олиб бориб қўй!

– Хўп, – деди ҳайдовчи.

Қўшоқбой Лайло ўтирган машина ҳайдовчиси ёнига ўтириб, уни Миртожибойнинг қўрғони сари ҳайдаттирди.

– Каллангизга қойил хўжайин, – деди у. – Шундай мураккаб вазиятдан чиқиб кетдингиз-а!

– Вазиятларнинг энг мураккаби ҳали олдинда, – деди Миртожи.

* * *

– Сизни телефонга сўрашяпти, – деди ичкаридан чиққан йигитлардан бири Миртожига гўшакни узатар экан.

– Ким? Сўрадингми кимлигини?

– Отабой Шавқиев.

– Нима дер экан шу топда. Бер-чи…

Миртожи гўшакни қулоғига тутди.

– Ассалому алайкум, қадрдон ҳамюртим, – деган овоз эшитилди гўшакдан.

– Раҳмат, раҳмат ака…

– Муҳим бир сабаб туфайли бориб иштирок эта олмадим, узр. Аммо совғасига қарздормиз.

– Раҳмат ака. Шу табригингиздан ҳам бошим осмонга етди. Келмасангиз ҳам, келгандай бўлдингиз.