Қасос ва муҳаббат

Айни пайтда у тўй куни онаси билан Миртожининг муқаррар учрашишини ва бу учрашув кўп нарсага ойдинлик киритишини, ҳатто Миртожининг ўз мағлубиятини тан олишга ундаши мумкинлиги хусусида ҳам тахминлар қилар, аммо бунга гоҳ ишониб, гоҳ ишонмасди. “Миртожи – шафқатсиз одам.

Ундан одамгарчилик кутиш мумкин эмас. Унақаларни фақат янчиш, маҳв этиш керак”, дерди у ёниб-пишиб ўзига ўзи.

Тўйдан бир кун аввал у бўлажак поччаси Баҳодир билан юзма-юз гаплашди.

– Бўлди. Гап битта. Қишлоқда кичкина тўй қиламан-да, келинни олиб Россияга қайтаман, у ёқда ишим яхши, – деди Баҳодир.

– Ундай бўлса… ўша ёқда учрашамиз, – деди Нозим сирли қилиб. – Мен сизларнинг тўйингизда қатнашолмасам керак. Сендан бир илтимос – опамга қўшиб, онамни ҳам олиб кетасан. Борганларингдан кейин мен сизларни топиб, онамни ўзим яшайдиган шаҳарга олиб кетаман, балки сизларни ҳам… Менинг у ерда танишларим, яхши ошналарим кўп.

– Хўп бўлади, – деди Баҳодир.

Дарвоқе, Нозим бу гапни бежиз айтгани йўқ.

РЈРЅРёРЅРі Самарага биринчи келиши эмас. Р?лк Р±РѕСЂ СѓС‡ Р№РёР» олдин Тошкент вокзалида танишган Р±РёСЂ СћСЂРёСЃ аёлнинг маслаҳати билан пайпоқ, сочиқ, чойшаб олиб келиб сотган.

Бу ердан эса машина, мотоцикл эҳтиёт қисмларини олиб кетиб, тузуккина пул ишлаб олган. Ўшандаёқ бир нечта ошна орттирган.