Беш болали йигитча

Qorni ham xaddan tashqari katta bo�lgani uchun o�tirganda xuddi bir qop go�shtdek bo�lib qoladi. O�ziyam juda g�alati odam, sergapmi, kamgapmi bilib bo�lmaydi. Bir qarasangiz, qiziq-qiziq gaplardan gapirib odamlarni kuldirib o�tiradi, yana bir qarasangiz xuddi shu kechasi tili yo�q bo�lib qolganday, gung bo�lib boshini egib oladi. Shunaqangi qasamxo�rki, asti qo�yaverasiz, agar gapning birida «mozori sharif ursin» deb turmasa, ko�ngli joyiga tushmaydi…

Xayriyat, bugun kayfiyati joyidaga o�xshaydi, bizni shunaqangi xursand bo�lib kutib oldiki, ishonsangiz, o�tqizgani joy topolmay tor uyda pildirab qoldi, ammo bobom qarz so�ragani chiqqanini eshitib, nafasi ichiga tushib ketdi.

– Pul yo�q! – dedi xuddi uh tortganday qilib.

– Xudodan ko�rqsangchi! – deb yolvorishga tushdi bobom.

– Parpi amaki, siz otamni ko�rgan odamsiz, sizdan jonimni ham ayamayman pulim bo�lganda o�sha siz olmoqchi bo�lgan zambarakni, xudo ursin agar, o�zim olib bergan bo�lardim.

– Men senga ikki barobar qilib qaytaraman.

– Aytdim-ku o�zimda pul yo�q deb.

– Birovdan bo�lsayam topib berasan!

– Lekin u odam ikki barobarga ko�nmas deb qo�rqaman.

– Xo�sh, o�sha odaming qanchaga ko�narkan?

– Ikki yarim barobar so�rasa kerak deb qo�rqaman.

– O�sha odamga aytgin, men rozi! – dedi bobom ish o�ngidan kelayotganiga o�zida yo�q sevinib.

Meli boqqol yana ancha mahalgacha uni-buni bahona qilib, talashib-tortishib o�tirdi, qasam ustiga qasam ichib, o�zimda bo�lganda sizga, otamni ko�mgan mehribon bir amakimga yeb ketarga bergan bo�lardim, dedi.

Oxiri katta qornini arang ko�tarib, ko�k beda yeb bo�kib qolgan sigirdek pishillab zo�rga o�rnidan turdi-da, qayoqqadir chiqib ketib, bir osh hamlam fursat yo�q bo�lib ketdi… nihoyat yana inqillab, kimnidir imonsiz deb qarg�ab qaytib keldi-da, bobomning oldiga bir dasta pul tashladi:

– Padar la’natini arang ko�ndirdim!

Bobomning topshirig�iga binoan pulni sanab ko�rdim, bir haftadan buyon kechasi-yu kunduzi pul sanayverib o�ziyam usta bo�lib ketgan ekanman, ko�z yumib ochguncha hisobini chiqarib:

– Uch yuz kam, – dedim.

Gapimga Meli boqqol ishonmay, o�zi pulni qayta boshdan sanab ko�ra boshladi. Oxiri «Obbo nomard-ey, aldabdi-ya, deb o�sha qarz bergan odamni boplab bir so�kib qo�ydi.