Қасоскор қашқирлар 2-китоб

– Ўйлаб қўйган режамизнинг муваффақиятли амалга ошиши учун кўтардик, – Витя қадаҳларга арақ қуйди.

Ўша оқшом Барон шаҳардаги ишларини тугатиб, дўстларининг ҳузурига жўнаб кетганди. Аниса ўзини милицияга тутиб бергани, Алёнани эса Москвага жўнаб кетаётганидан кўнгли хотиржам тортганди.

– Мен сени кузатиш учун аэропортга чиқмайман, оппоғим, – деди қизи билан хайрлашиш олдидан. – Ўзинг биласан, кўпчилик мени танийди. Ёнингда юрганимни кўришса, шубҳаланишлари мумкин.

– Бундан асло хафа эмасман, ота. Сиз мен учун қўлингиздан келган ҳамма ишни қилдингиз! Маблағларингизни сарфладингиз.

Ўлмасам, уларни қайтараман! Барон фарзандини бағрига олди.

– Нимаики топган, тўплаган бўлсам, барчаси сен учун, сенинг бахтинг учун!

Чол шу сўзларни айтиб йиғлаб юборди…

Лўлиларнинг ишдан сўнг ўзларининг шаҳар четидаги дам олиш чорбоғларида тўпланиб, ярим тунгача улфатчилик қилиб ўтирадиган удумлари бўларди.

Барон ўзининг миллатдошлари билан бу тун тонггача ўтиришга, дилхушлик қилишга қарор қилди. Хотини ўлганидан сўнг дўстларининг қистови билан ўзидан анча кичик ёшда бўлган соҳибжамол Анастасия исмли аёлга илакишиб қолганди. Унинг висолидан ва ширин бўсаларидан фақатгина шундай ўтириш кунлари баҳраманд бўларди. Бугун у кўнглига барча хурсандчилик ва барча кайфусафоларни сиғдира оларди. Анастасиянинг эркалашларини ҳам соғинганди.