Изқувар Пуаро

У китобни қўяётганда, Реймонд Уэст китобга кўз ташлаб: «Леди Одлининг махфий жойими?» – деди. Мисс Гриншоу эса заҳарханда қилиб кулди.

– Ўз даврида у жуда машҳур эди, – деди Реймонд.

– Бироқ сизнинг асарларингиздаймас.

У Реймондни дўстона қучиб бурчакка олиб борди. «Китоб ёзишимни қаёқдан билдийкин?» – ҳайрон бўлиб ўйлади Реймонд.

Реймонд Уэстнинг ёзувчилигини ҳамма ҳам билавермасди. Аммо унинг машҳур эканлигига шубҳа йўқ эди. У ўз асарларида ҳаётнинг муҳим қирраларини тасвирлар, шунинг учун ҳам Реймонд ўсмирларни ўзига жалб қила бошлаганди.

– Ана шуларни суратга туширсам, ажойиб иш бўларди, – деди ҳаяжонланиб Хорейс.

– Хоҳишингиз, – жавоб берди мисс Гриншоу. – У Париждаги кўргазмалардан сотиб олинганга ўхшайди!

– Балки, шундайдир, – деди-ю, Хорейс уларни суратга тушира бошлади.

– Бувам вафот этганидан буён бу уйга ҳеч ким кирмаган, – деди мисс Гриншоу.

– Мана бу ёзув столи эса унинг кундаликлари билан тўла. Жуда қизиқ бўлса керак. Уларни мен ҳам ўқимаганман. Чунки кўзим яхши кўрмайди. Нашриётга топширишдан олдин синчиклаб таҳрир қилиш керак.

– Сиз бу ишни кимгадир топшироласизми? – сўради Реймонд Уэст.

– Тўғри айтдингиз, мен ҳам шу фикрдаман.

Реймонд Уэст соатига қаради.

– Энди бизга рухсат берсангиз, кетайлик.

– Сиз билан учрашганимдан ғоятда хурсандман, – миннатдорчилик билдирди мисс Гриншоу.