Вершнікі на дарозе

Проста надакучыла маyчаць, ды i сама iмклiвая шматгадзiнная скачка адзывалася i y целе, i y душы стомленасцю.

– Менавiта, – спакойна пацвердзiy Йурай.

– Бо там вашыя камянi… як гэта… болей не пяюць?

– Менавiта так, дзiця.

– І таму ты… вырашыy дапамагчы мне?

– О, – Йурай пакруцiy галавой, i падала голас завушнiца. – Не падманвайся. Я не дапамагаю табе. Мне, чалавечае дзiця, насамрэч мала справы да твайго праклёну.

– Але ж ты выправiyся разам са мной…

– Таму што так трэба, – перапынiy Леля лютнiст.

 – Таму што гэта Яе воля. Таму што yсё, што сустрэну на гэтым шляху, пасля нанiжацца на нiцi слоy i гукаy, стане музыкай для Курганова Поля. Ну, або таму, што чалавечых дзяцей трэба скiроyваць на шляху, iначай яны папросту не здолеюць дабрацца да месца. Выбiрай, што болей падабаецца.

Лель пачухаy патылiцу, збiраючыся з думкамi.

– Таму што… ты нешта там такое пабачыy, – цiха мовiy ён, прыгадаyшы начную размову, i Йурай варухнуy цёмнымi бровамi i падцiснуy вусны. Што б ён нi yбачыy, распавядаць пра гэта лютнiст не спяшаyся.

Конi мерна мясiлi капытамi дарожны пыл, а Лель тым часам разважаy, зводзячы y адно yсе нiтачкi здагадак. У яго хапiла клёку звязаць спеy камянёy у прошчах з чарамi не-людзей, i абрыy таго спеву, з якой-кольвек прычыны, мусiць, азначаy разарваныя закляццi, разбiтыя чары. Ясна, што не-людзям тое зусiм не даспадобы, адно Лель трохi сумняваyся, цi будзе вяртанне кургановых чараy на карысць чалавеку. Дакладней, пра карысць цi шкоду чалавеку кургановы народ наyрад цi стане задумвацца.

З iншага боку, i людзi не дужа заклапочаныя лёсам тых, з Курганова Поля.

Пра халоднае жалеза Лель таксама прыгадаy тое-сёе, пакорпаyшыся y памяцi, успомнiyшы вусцiшныя бабулiны казкi. Быццам бы некалi самыя адважныя i yмелыя ваяры сярод людзей выкоyвалi адмысловую зброю для бiтваy з народам курганоy. Звычайная сталь аднаго з вагнявокiх не заб’е, i нават звычайны жалезны нож проста паранiць. А вось загаворанае халоднае жалеза, нават яшчэ i не yдарыyшы, цягне з не-людзей сiлу, раз’ядае, як iржа, спляценнi iхнiх чараy, ломiць волю i рушыць сiлу.

«То, можа быць, – Лель унутрана пахаладзеy, але yсё-такi не мог пра гэта не падумаць, – можа быць, i добра, што даyняе загаворанае жалеза адабрала y каменнага кола мову, разарвала нiцi наведзеных чар?»

– Спеy камянёy, – загаварыy Йурай, быццам прачытаy у зацягнутым маyчаннi Леля гэтае пытанне. – Важны не толькi для нас, чалавечае дзiця.