Вершнікі на дарозе

Зыкi каменных колаy, што yпляталiся y вецер, тут не гучалi, i нават птушыная драбяза y прыдарожных зараснiках не yсчынала вясёлага перазвону.

Край быy безгалосы. Мёртвы.

– Адчуваеш, пэyна? – мовiy Йурай нягучна, i Лель часта пакiваy. Ён сам не здолеy бы yцямна патлумачыy, што iменна расцякалася вакол, але гэтае нядобрае адчуванне было самым рэчыyным i толькi мацнела, аблягаючы дваiх вершнiкаy шчыльней.

– Мы блiзка, – сказаy лютнiст. – Будзь напагатове.

Верасовыя скакуны пафырквалi, трывожна стрыглi вушамi.

Падобна, нядобрая цiша, якая затапiла yсё вакол, iм таксама была не пад густ. Лель, шкадуючы, пагладзiy свайго каня па шаyковай шыi – i са здзiyленнем зразумеy, што нястомны звер, створаны чарамi, успуджана дрыжыць.

Можа, трывога ад каня перадалася i Лелю, бо праз пэyны час страх быy паyсюль, у самым паветры. Страх пранiзваy i дубовае вецце, што спляталася над дарогай, i трапяткiя галiны зараснiкаy. Страх гучаy у голасе ракi, амаль цалкам укрытай, быццам схаванай за альхоyнiкам.

Страх варушыyся y ценях ад вершнiкаy, што клалiся на сухую траву, на багун i дурнап’ян. Мiж звiвастых каранёy i зблытаных сцяблiн варушылiся, быццам клубок, iншыя ценi, якiя слiзгалi, сачылiся i сачылi пiльнымi позiркамi. Лель заyважаy ламаныя рухi краем вока, паварочваy галаву – ды бачыy толькi старыя дубы i шапаткiя травы. Але неспакой рос у iм, i пальцы мацней сцiскалiся на аброцi.

Напэyна, з той прычыны, знянацку згледзеyшы на yзбочыне цёмную постаць, Лель ледзьве не yскрыкнуy.

А тая вусцiшная постаць махнула рукою, просячы iх прыпынiцца, i адразу ж ступiла на дарогу, ледзь не пад капыты верасовых скакуноy.

Зрэшты, цёмнаю ды вусцiшнай яна была толькi таму, што насiла плашч. Цяпер, калi Йурай i Лель спынiлi коней, капюшон упаy, адкрываючы растрапаную русую касу i жывы твар з яснымi шэрымi вачыма пад упартымi бровамi, з белаю паласою шрама ля пульхных вуснаy. Твар быy жаночы, цi, дакладней, дзявочы, досыць юны, i Лель падумаy быy, што беднае дзяyчо згубiлася i шукае дапамогi.

Адно толькi y руках у яе быy рагавы лук, а на сцягне калчан са стрэламi. Таму анi згубленай, анi безабароннай дзяyчына не выглядала, ды i загаварыла зусiм без боязi, упэyнена, нават строга:

– Вы на поyнач едзеце? Дарма. За дубровай дарога зусiм дзiчэе, а далей заклятае возера з нелюдскiмi камянямi. То лепей паварочвайце.

«З нелюдскiмi камянямi», – паyтарыy Лель шэптам, i яго ажно перасмыкнула.