Вершнікі на дарозе

Лютнiст, верагодна, меркаваy адсюль iсцi пехатою, а наблiжацца да жывых ценяy, што варушылiся вакол, адчайна не хацелася, ажно дрыжыкi беглi па скуры. Не столькi ад страху нават, колькi ад гiдлiвасцi да вычварнага вiравання ды сiплага перашэптвання.

– То ты што, нелюдзь, – дзяyчо прыyзняла брыво. – Хочаш па следзе iсцi? Кажу ж, занадта блiзка ад возера. Я хоць ваколiцу сяк-так ведаю, а yсё роyна туды не сунулася б.

– Мне ведаць не трэба, – адгукнуyся Йурай трохi звысоку. – Я бачу.

– А я бачу, – адказала дзяyчо, назнарок падладжваючыся пад ягоны тон.

 – Што азёрныя крывасмокi ды вiдмы пакiнуць ад дваiх нелюдскiх дурняy рожкi ды ножкi.

Йурай нахмурыyся: мабыць, не звык, каб з яго збiвалi пыху, ды яшчэ i хтосьцi з чалавечых дзяцей.

– Нелюдскiя справы, – мовiy ён, чаканячы словы, – не для смяротных вачэй. То вяртайся да сваiх ачагоy, дзiця людзей, як хутчэй вяртайся, бо змрок хутка прыпадзе i зданi выйдуць са сваiх сховаy. А yвогуле, тое, што тут адбываецца, як i шляхi народу курганоy, не твайго розуму справа.

– Не так вас нават, як вашых коней шкада, – мовiла yпартае дзяyчо, хмурачыся не горш за лютнiста. – Жывёла-та чым вiнаватая?

У адказ Йурай працягнуy руку y бок верасовых скакуноy ды зноy вымавiy тое слова без гуку. Прайшла рабiзна па паветры, узвiyся дарожны пыл – i конi, якiя толькi што бiлi капытамi па дарозе, развеялiся, як мроя. Засталiся адно падсохлыя суквеццi верасу на зарослых шорсткай травой каляiнах.

– Не табе шкадаваць нас, – сказаy лютнiст.

 – Ідзi сваёю дарогай.

А дзяyчо yражана глядзела туды, дзе толькi што стаялi верасовыя скакуны, i вусны y яе былi дрогкiя, быццам хацеy сарвацца выгук – ды не мог. Йурай адным нядбайным кiyком прыспешыy Леля, i збочыy з дарогi – упэyненым, пругкiм крокам. Лелю нiчога не заставалася, як паспяшацца за лютнiстам. Зрэшты, ён дазволiy сабе азiрнуцца на дзяyчо – i пабачыy, як тая нахiнулася i асцярожна, двума пальцамi падабрала з дарогi кветкi верасу.

Лютнiст iшоy хутка i лёгка, ступаючы па-ваyчынаму бязгучна.

Побач з iм Лелю падавалася, быццам сам тупае аглушальна, штохвiлiны натыркаецца на сухое вецце, спатыкаецца аб каранi ды купiны. Драпежныя ценi yсё варушылiся y цёмных кутках, паyзлi следам, i Лель адчуваy хiжыя пагляды на спiне – яны калолi, як атрутныя iглы.

Цi то дзяyчо правiльна yказала накiрунак, цi то Йураева ваyчынае чуццё не падвяло, але i гадзiны не мiнула, як яны выйшлi на след падстрэленай казулi.