Вершнікі на дарозе

– Чаго прычакаць? – не yцярпеy Лель.

Лютнiст усмiхнуyся. А пасля загаварыy.

– След параненай казулi цягнецца па пагорках, быццам зыркая барвовая нiць. Ваyчыным чуццём яе лёгка злавiць, i ясна: падранак, хiстаючыся, iдзе да вады. Сонца сядзе, i на пах крывi пачнуць збiрацца мясцовыя драпежнiкi, меншыя i большыя. Не змогуць супрацьстаяць адвечнаму Голаду, выберуцца з берлагоy.

– І ты… збiраешся yпаляваць iх? – у Леля перасохла y горле, а сэрца yпала y гулкую пустку. Ён прыгадаy, што пры сабе не мае анiякай зброi, i пахаладзеy, i неспакойна закруцiyся на месцы.

Лелевы продкi не былi ваярамi, i змалку яго вучылi адно апрацоyваць зямлю ды вудзiць рыбу.

Йурай, аднак, пахiтаy галавою.

– Я не паляyнiчы, – мовiy. – Таму… лепш трымацца падалей ад драпежнiкаy.

– Спадзяешся, што атрымаецца, каб падалей? – недаверлiва звёy бровы Лель. Йурай пацiснуy плячыма з зайздросным спакоем.

– Атрымаецца, – адказаy. – Прынамсi, да той пары, пакуль драпежнiкi будуць занятыя лёгкай здабычай.

– Ну, давай верыць у шчаслiвы выпадак, – падагульнiy Лель, цяжка yздыхнуyшы.

– Як апошнiя дурнi, – вельмi сур’ёзна пакiваy лютнiст. – І… на yсялякi выпадак рыхтавацца да горшага.

Верачы i рыхтуючыся, бавiлi час у траве пад дубамi: Йурай – сузiраючы мiрнае возера yнiзе, Лель – трывожна прыглядаючыся да няспыннага, патаемнага руху y зараснiках. Лелю думалася пра тое горшае, што можа прыдарыцца, i досыць жыва yяyлялiся незлiчоныя пачвары, што выпаyзаюць з цёмных куткоy.

Успыхнула, пакорлiвае слову-без-гучання, пад рукою лютнiста чароyнае полымя, i драпежныя ценi з вiскатам адхiснулiся, i злавесная цiшыня раздалася yбакi, зрабiлася не такою густой.

Так, чакаючы, яны паспелi нават падсiлкавацца, i травяны yзвар з Йураевай бiклагi разлiваyся па yсiм целе пругкiмi цёплымi хвалямi. Ад траваy у напоi y стомленых руках i нагах ажывала прыхаваная сiла, марнеy люты голад – не чалавечы, а мядзведжы, – што патроху накатваy аднекуль знутры i настойлiва прасiy выхаду.

І y Леля трохi святлела на сэрцы, нягледзячы на злавесную цiшу, што душыла з усiх бакоy.

– Дык усё-такi, што – там? – спытаy Лель, кiваючы на возера.

– Прошча, – адказаy Йурай у сваёй звычайнай манеры.

– Гэта я разумею, – Лель пакасiyся на лютнiста, якi, выцягнуyшы лютню, цяпер важдаyся з ёю, нешта падкручваючы i спрабуючы галасы струн.