Вершнікі на дарозе

Той, зiрнуyшы на яго спачатку непаразумела, быццам пытанне вырвала яго з плынi думак, змушана пакiваy.

– Я мушу… – пачаy быy Йурай, але тут жа сцiх. Паморшчыyшыся, з гiдлiвасцю паглядзеy на стары меч, якi Лель зараз трымаy на каленях, бо спрабаваy разабраць знакi на клiнку. Закляцце, уплаyленае y метал, злёгку халадзiла Лелевы пальцы.

– Нiшто, – весела абяцала Ружана. – У нас адпачняце як след. У нас ведаеце як гасцей прымаюць? А калi бацька яшчэ i дазнаецца, што праклён зняты… Абяцаю раскошны прыём ды належную yзнагароду.

Але Йурай, падобна, нiколькi тымi абяцаннямi не yражаны, толькi зябка павёy плячыма i пахмурна глядзеy у агонь. Лель, вырашыyшы, што чары на заклятым жалезе замiнаюць лютнiсту, паспешлiва аднёс меч далей ад вогнiшча, уладкаваy ля шурпатага дубовага ствала. Пасля таго Йурай, здаецца, выдыхнуy з палёгкай, але больш гаваркiм так i не зрабiyся, i лютня яго таксама маyчала, паблiскваючы залацiстым бокам ля Йураевых ног.

Зрэшты, меркаваy пра сябе Лель, чары, напэyна, вымагаюць шмат сiл.

Ды i yсiм iм варта было адпачыць.

Поyня кацiлася па нябёсах, быццам клубок нiтак, патрэскваy агонь, уздыхала над iхнiмi галовамi дубовае голле. А за дубамi мiрна кацiла хвалi возера, i – Лель цвёрда ведаy гэта, хай i не мог пачуць – камянi на iм цiха перагаворвалiся.

Ружана спачатку радасна дзялiлася мясцовымi байкамi пра прыазёрныя дубровы i дзiвы, якiя y iх прыдаралiся. А пасля прыцiхла i задрамала, скруцiyшыся клубочкам ля агню i yкрыyшыся плашчом. Йурай задумлiва кратаy струны лютнi, i Лель доyга глядзеy на лютнiставу светлую галаву, на знiчку завушнiцы, што блiскала мiж валасоy.

Ценi ад вогнiшча рухалiся, але былi самыя звычайныя, без злавесных чараy цi драпежнага спеву. Таму Лель i сам не заyважыy, як паснуy.

А калi прачнуyся, то найперш пабачыy над сабою пераплеценае цёмнае вецце i лiстоту, кранутую залатой сiвiзною восенi. Бялёсае неба праглядала скрозь перапляценне галiн, пад Лелевай шыяй выгiнаyся, муляючы, упарты нязручны корань, i трохi цягнула скуру на параненай скуле.

Над дуброваю разносiлiся звонкiя птушыныя галасы, i хтосьцi пухнаты yтульна i клапатлiва варушыyся y алешнiку, а нiжэй па схiле iшлi на вадапой, пафыркваючы, асцярожныя аленi.

Лель соладка пацягнуyся i сеy. Пабачыy Ружану, якая таксама пацягвалася i yсмiхалася яму, пабачыy стары меч, уладкаваны iм учора далей ад агню. Пабачыy жаyтагрудую сiнiцу, што гушкалася на тонкай галiнцы маладога дубка, што рос пад самым бокам у старога волата.