Вершнікі на дарозе

Азiрнуyся на захад, так што зноy мiльганула y рассыпаным па плячах валоссi завушнiца, i дадаy: – Хутка сцямнее, Лель. То сядай блiжэй да агню.

Гэта была прапанова, не загад, ды Лель усё адно палiчыy за лепшае паслухацца. Падняyся на нягнуткiх нагах, наблiзiyся, сеy ля вогнiшча. Вогненныя языкi зацiкаyлена пацягнулiся да яго, быццам вывучаючы, i амаль адразу адхiснулiся, рванулi yверх, рассыпаючы зеленаватыя iскры. Цяжкую хмару, нарэшце, прарвала непагадзь. Прынамсi, Лель чуy важкiя крокi дажджу y траве, па верасовых купiнах, чуy, як шапацела залева, прыбiваючы да зямлi дарожны пыл.

Але тут, у каменным коле, не пралiлося анi кроплi. Цёмная хмара, набрынялая сырасцю, завiсла над камянямi, абцягнула iх, быццам купал шатра. А струменi лiyня, што yспухалi пухiрамi y лужынах мiж каляiн, паyставалi пералiвiстым шаyковым полагам, затканым срэбрам.

І тут чары, з асуджанасцю падумаy Лель, паглядаючы асцярожна на полаг, мудрагелiста сплецены з дажджу. Без выкрыкаy-закляццяy, без натужных высiлкаy. Нязмушана, як дыханне.

Лютнiст тым часам, асцярожна адклаyшы лютню y траву, дзiyнаватым касцяным нажом рэзаy бохан хлеба. Тоyстую лусту, абмыyшы y чароyным агнi, працягнуy Лелю.

– Сiлкуйся, – сказаy. – Прыпасы небагатыя, канечне, але…

– Дзякуй, васпане, – азваyся Лель, дрогкiмi пальцамi прымаючы з ягоных рук хлеб. Частка яго yсё яшчэ заходзiлася неспакоем, усе гэтыя несумненныя чары трывожылi, але пусты страyнiк, як нi круцi, браy сваё.

Лютнiст забаyна наморшчыy нос.

– Ты вось гэта «васпане» кiнь.

Згода?

– Хм?.. – шчыра здзiвiyся Лель. Прынамсi, наколькi дазваляy набiты рот: хлеб аказаyся на дзiва смачны, духмяны, быццам толькi з печы. Цi, можа, так толькi падавалася – праз голад альбо чары.

– Уладарства yва мне мала, – трохi раздражнёна патлумачыy лютнiст. – Можа быць, i зусiм няма. І табе я не гаспадар. Нiкому не гаспадар. Таму… кiнь.

Лель, акруглiyшы вочы, часта пакiваy. Зрэшты, ён i не падумаy бы спрачацца з кiмсьцi з народу курганоy, ды яшчэ з тым, хто так увiшна пляце закляццi.

Першая луста знiкла досыць хутка, таму лютнiст адрэзаy i другую, i трэцюю. Прапанаваy да хлеба яшчэ мёд – празрысты, салодкi – ды травяны yзвар з бiклагi, ад якога мяккая хваля yдарыла y патылiцу i паяснела y галаве. Лель еy i пiy, трохi саромеючыся yласнай паспешлiвасцi, але лютнiста, падобна, гэта нават забаyляла. Лель, дарма што быy аж занадта заняты ежаю, скемiy: не-чалавек тут адзiн i таксама трохi знудзiyся ад самоты на верасовых пустках.