Вершнікі на дарозе

– Йурай, – назваyся ён у адказ на не дужа разборлiвае Лелева пытанне i падсунуy таму блiжэй збанок з мёдам.

– То ты, значыць, музыка, васпа… – Лель асёкся, баязлiва прыкрыyшы рот даланёю, i паyтарыy: – То ты – музыка?

Йурай згодна нахiлiy галаву, дзынкнуyшы доyгаю завушнiцай. Лель прысвiснуy, упусцiyшы з хлебнай скарынкi лiпкую кроплю мёду. Музыка падавалася яму нечым калi не yласна чароyным, дык да чараy, несумненна, блiзкiм. Бо як так можна, каб звiнелi пад нечымi yвiшнымi пальцамi струны, кожная сама па сабе, а yсё разам сыходзiлася, звiвалася, як ручаi злiваюцца y раку, у адзiнае суладнае гучанне?

– Пры княжым двары y Кургановым Полi хапае музыкаy, чалавечае дзiця, – мовiy Йурай.

– І няшмат гонару y тым, каб быць адным з многiх.

– А па мне, – нясмела запярэчыy Лель. – Па мне, дык проста yмець… ну, проста магчы ствараць уласную музыку – гэта неймаверна, недасяжна i…

Ён не мог падабраць словаy, толькi марна кусаy вусны, а з забытай скарынкi цягнулася y траву тонкая нiтачка мёду.

– Для чалавечых сыноy, можа быць, i недасяжна. Але y Кургановым Полi, – дадаy лютнiст змрочна, – усё не так. Там музыка цесна сплятаецца з чарамi. Там музыка лучыць Цяпер i Калiсь з Нiколi-i-Нiдзе. Там слова паэта здольнае прыпынiць час i павярнуць яго назад, калi патрэбна. Там песня можа даць жыццё таму, што нiколi не iснавала, а трапны радок цаляе y сэрцы лепш за стралу.

Музыка там – жыццё.

Ён нетаропка распавядаy, апусцiyшы павекi, як бы на хаду прыгадваючы, уяyляючы сваё далёкае Курганова Поле перад вачыма. А дождж глуха шаптаy за шаyковым полагам нябачнага шатра, утворанага прошчай. І тут, у каменным коле, абкружаным змрокам i непагаддзю, ля зялёнага полымя yсе дзiвосы пра край вагнявокiх не падавалiся нечым нязвыклым. Толькi – сапраyдным, адзiна i непарушна правiльным. Бо, можа быць, сапраyдная музыка, сапраyдныя словы паэта i павiнны лучыць iснае з тым, чаго не было нiколi, i цаляць у сэрца – навылёт, назаyжды.

– Музыка – як бы чары? – захопленым шэптам спытаy Лель. – Як… жыццё?

– Майстры складваюць казкi, – адгукнуyся лютнiст. – А тыя абрастаюць плоццю y свеце пад зорамi. Як садоyнiкi прывiваюць дрэyцы, так паэты з явы ствараюць песнi.

– О, – толькi i мог вымавiць Лель, а лютнiст засмяяyся.

– Нiчога складанага, насамрэч, – заyважыy ён ганарыста.