Нелюбімыя гінуць

– Пан Ганс дома, але гаварыць з табой будзе толькi пасля агляду i дазволу на тое доктара Роберта. У гэтым доме хапае хвароб i без тваiх… Зрэшты, я таксама, перш чым трапiць сюды на працу, прайшла праз рукi сямейнага доктара…

Эканомка на хвiлiну прымоyкла, у яе вачах зноy мiльганулi злыя агеньчыкi, якiя з першай хвiлiны знаёмства выклiкалi y Любiнай душы зябкую трывогу. Убачыyшы, як новая пакаёyка напружана сцялася, Эльза yспомнiла, што дзяyчына трапiла пад нейкi дзiyны, хвiлiнны дождж i ёй, напэyна, цяпер холадна y вiльготным адзеннi.

Жанчына падышла да аднаго са шматлiкiх шафак, якiмi былi аблеплены сцены вялiкай кухнi, i yзяла з яго жоyтую бутэлечку.

– Дзве таблеткi аспiрыну i гарачы душ табе, мiлачка, не пашкодзяць, iнакш можаш нiколi не сустрэцца з панам Гансам, а дамову заyтра ж скасуе доктар Роберт.

– І праyда, мяне нешта трасе, – яшчэ больш захвалявалася Люба.

– Тады пайшлi, – хваляванне перадалося i эканомцы, бо яна таксама адчувала сваю вiну. – Твой пакой на другiм паверсе, праyда, побач з лесвiцай, затое вельмi yтульны i сонечны.

Пакой паказаyся Любе неймаверна вялiкiм i сапраyды yтульным. Ён быy абстаyлены так шыкоyна, што y дзяyчыны перахапiла дых. Пасярэдзiне высiyся ахутаны з усiх бакоy бялюткiм цюлем вялiкi ложак. Справа i злева ад яго месцiлiся трумо, на якiх ляжалi старанна падабраныя пад адзiн колер шкатулкi i розных памераy футаралы. Насупраць ложка – секцыя з чырвонага дрэва з мноствам люстэркаy, у нiшах блiшчэлi экраны тэлевiзара i нават камп’ютэра.

Падлога yсцелена варсiстым дываном колеру бурштыну, леваруч ад увахода гарбацiлася тахта i некалькi мяккiх крэслаy. Але больш за yсё Любу yразiлi дзве вялiкiя, пад самую столь, пальмы, якiя месцiлiся блiжэй да адзiнага акна, велiчынёй ледзь не на yсю сцяну. На адной з iх сядзела малпа i здзiyлена глядзела на yвайшоyшых.

– Мне прыйдзецца з ёй жыць? – ускрыкнула Люба i разгублена паглядзела на эканомку.

– Прыйдзецца, куды ж дзецца, – засмяялася фрау Эльза. – У маiм пакоi пад гэткай жа пальмай ляжыць леy – i нiчога, яшчэ не з’еy.

– Дык гэта – лялька? – па-дзiцячы захоплена yскрыкнула Люба i, машынальна скiнуyшы на yваходзе y пакой абутак, што вельмi спадабалася эканомцы, падбегла да дрэва, дацягнулася рукой да малпы i пагладзiла яе па шаyкавiстай спiне. – А як жывая!

– Гэта бацькi пана Ганса iнтэр’ер заказвалi. У кожным пакоi – iльвы, тыгры, малпы, а y басейне нават белы мядзведзь загарае на льдзiне з пенапласту.