Нелюбімыя гінуць

На хлопчыку вiсела не па росце доyгае, чырвонага колеру дзявочае зiмовае палiто з адарванымi рукавамi i каyняром, з плечыкаy тырчалi пашкамутаная матэрыя i вата, iржавая, быццам абгарэлая, замест гузiкаy – страляныя аyтаматныя гiльзы, прыкручаныя да матэрыi медна-залацiстым дротам. На нагах – старыя вайсковыя паyботы, адзiн без шнурка, халява перавязана даyгаватай калмацiстай шпагацiнай.

– Што табе? – спыталася Айшэ.

Малы не адказаy. Ён умольна глядзеy на Айшэ шырока расплюшчанымi васiлькова-блакiтнымi вачыма i, як спаралiзаваная Лола, торкаy учарнелым брудным пальцам у разяyлены рот.

– Ты хочаш есцi? Пiць?..

У адказ хлопчык толькi шырэй разявiy рот i глыбей засунуy у яго палец. На яе ложку ляжаy рэчмяшок з харчамi, што пакiнуy Рэнатаy пасыльны, i Айшэ выцягнула з яго пачак пячэння, першае, што трапiлася y руку, i падала малому. Ён абедзвюма рукамi yхапiy пачастунак i зубамi пачаy разрываць папяровую yпакоyку. Блiскучая папера не паддавалася, i Айшэ працягнула руку, каб дапамагчы, але хлопчык зразумеy гэты жэст па-свойму i, баронячы пачастунак, крутнуyся да яе спiнай.

У гэты момант пачак разарваyся, i пячэнне рассыпалася па падлозе. Хлопчык iмгненна плюхнуyся на каленi i, мiтуслiва збiраючы пячэнне, таропка засоyваy яго y рот, а што не yлезла, хаваy за пазуху. Айшэ не перашкаджала, яна замкнула дзверы, падсунула блiжэй да свайго ложка адзiную табурэтку i паставiла на яго шклянку з апельсiнавым сокам, напалову разбаyленым вадой, якi да з’яyлення малога выцягнула з таго ж самага рэчмяшка i мелася выпiць сама. Потым узяла хлопчыка за плечы i, паставiyшы яго на ногi, крутнула тварам да табурэткi:

– Гэта табе.

Хлопчык нават не зварухнуyся, толькi спадылба зiрнуy на Айшэ i y чаканнi знерухомеy. Рот у яго быy пусты, пячэнне, вiдавочна, незаyважна для Айшэ таксама апынулася за пазухай.

– Сок i пячэнне можаш з’есцi, – па-руску сказала Айшэ i па тым, як у малога заблiшчэлi вочы, зразумела, што ён нарэшце яе пачуy. Ацэньваючы дзiyнаватыя паводзiны госця i назiраючы, як ён, амаль не жуючы, уплятае пячэнне, Айшэ выцягнула з рэчмяшка яшчэ адну бляшанку кансерваy i, адкрываючы яе, спыталася: – Ты нямы?

Хлопчык нават брывом не павёy.

Айшэ тузанула яго за плячо i, калi малы yзняy на яе свае вялiкiя вочы, крыкнула:

– Ты не гаворыш?

Хлопчык згодна закiваy, нясмела, як велiзарнейшую каштоyнасць, паклаy надкусаную пячэнiну побач са шклянкай соку i адчайна запляскаy бруднымi далонямi сябе па вушах.

– І-i не чуеш?..