Нелюбімыя гінуць

– Я паклiчу некага на дапамогу, – адвяла позiрк Айшэ i толькi цяпер заyважыла, што Лола ляжыць на прыступках у адной начной кашулi, на назе няма бiнту, вiдаць, зляцеy, калi кульнулася з ложка, i пальцы, абгрызеныя пацукамi, цяпер кроватачылi. Яна хуценька сцягнула з галавы хусцiнку, склала яе y некалькi разоy i падсунула хворай пад галаву. Калi ж убачыла, што кашуля месцамi намокла i yлiпла y пролежнi, быццам усмакталася, зрабiлася горача, адразу перад вачыма прамiльгнуy Лолiн ложак, i Айшэ з жахам зразумела, што яны засталiся без бiнтоy i лекаy.

Апошнiя сумненнi iмгненна знiклi, Айшэ прыняла канчатковае рашэнне: яна павязе Лолу y лагер бежанцаy. Але ж спярша трэба выкараскацца з гэтага каменнага склепа, якi y любы момант мог стаць iм магiлай. Айшэ зрабiла некалькi крокаy па прыступках угору, азiрнулася i, цяжка yздыхнуyшы, вярнулася да свекрывi. Яна не магла пакiнуць напаyраспранутую бездапаможную жанчыну адну на гэтай халоднай небяспечнай лесвiцы. Трэба было нешта рабiць, але што? Зноy узгадала глуханямога i пашкадавала, што хлопчыка няма побач.

Айшэ паправiла хусцiнку, на якой ляжала галава Лолы, хоць патрэбы y тым нiякай не было, i асцярожна, трымаючыся за шурпатую сцяну, пачала спускацца. Ёй хацелася yбачыць нядаyняе жытло, хацелася пераканацца y тым, што яно трывалае i яшчэ можа паслужыць хоць некалькi дзён. Яна спадзявалася на гэта, бо куды ж дзецца з нерухомай Лолай?

«Што, калi Лола нейкi час паляжыць на маiм ложку? – разважала Айшэ.

 – Мне б толькi выбрацца на паверхню… там людзi, яны дапамогуць…»

Айшэ зрабiла некалькi крокаy унiз, але, убачыyшы пакой без сцяны з пагрозлiва правiслай столлю, пасечанай чорнымi расколiнамi, быццам павуцiннем, адразу адмовiлася ад задумкi перанесцi сюды Лолу. Паспешлiва, з затоеным дыханнем, увесь час спалохана азiраючыся i чакаючы, што y любы момант нешта можа абрушыцца цi абвалiцца, Айшэ рыyком сарвала з ложка коyдру, схапiла падушку i, паспешлiва вярнуyшыся на лесвiцу, з палёгкай уздыхнула.

Цяпер яна зусiм па-iншаму yспрымала i нiзкаватую столь у калiдоры, i сцены, шурпатыя, месцамi пакрытыя цвiллю, i вузкiя прыступкi, на якiх двое не размiнуцца… Тут Айшэ чамусьцi не адчувала нi боязi, нi жывёльнага страху, якi яшчэ хвiлiну таму правакаваy патлiвасць ва yсiм целе i калатнечу y грудзях.

Праз некалькi мiнут Лола ляжала на прыступках спавiтая y коyдру, быццам немаyля y пялёнках.