Нелюбімыя гінуць

І раптам нешта цi y ёй, цi наyкол змянiлася, быццам святла i прасторы паменела, здалося, што ва yсiм горадзе засталiся яны yдваiх i цяпер усе кулi, наганяючы аскомiну сваiм пераможна-гнятлiвым посвiстам, ляцяць у яе ненароджанага сына i глуханямога хлопчыка. – Што ж гэта робiцца? – загаласiла Айшэ. – Яны ж зусiм дзецi…

Выбухi, кулямётныя i аyтаматныя чэргi як нечакана пачалiся, гэтак жа нечакана i перапынiлiся. Зрабiлася злавесна цiха, i зноy слых улавiy людскiя стогны, у доме насупраць пад кучай цэглы адчайна завiскатаy сабака.

Айшэ быццам токам працяло, здавалася, нехта нябачны падштурхоyвае y плечы, не дае часу на роздум, i яна, даволi спрытна падхапiyшы з зямлi даyгаватую палку i мацаючы ёй перад сабой дарогу, каб не трапiць у выбоiны, заспяшалася да глуханямога. Абмiнаючы завалы, iшла y абход i yвесь час у напружаным чаканнi не зводзiла вачэй з рыжай кудлатай галавы, гатовая y любы момант замахаць рукамi i прыцягнуць да сябе yвагу, калi той раптам азiрнецца. Хлопчык не азiрнуyся. Вось ён зняy з носiка калонкi чайнiк, паставiy яго на зямлю i адразу ж падсунуy пад струмень вады гарляк пластмасавай бутэлькi.

Ведаючы, што глуханямы будзе набiраць ваду не менш за дзесяць мiнут, Айшэ, каб утаймаваць цяжкаватае дыханне i супакоiць празмернае сэрцабiццё, некалькi хвiлiн пастаяла, абапёршыся на палку, агледзелася. Неба было чыстым: нi самалётаy, нi верталётаy, глухiя выбухi чулiся дзесьцi далёка за горадам, там жа надрыyна тахкалi кулямёты.

«Напэyна, федэралы сёння адстралялiся», – падумала Айшэ, але, узгадаyшы танкi, заспяшалася, раптам рускiя i сапраyды дзесьцi побач, разумела, што y любы момант можа зноy пачацца калатнеча.

Убачыyшы гаспадыню, глуханямы расплыyся вялiкай шчарбатай усмешкай i шчаслiва торкнуy брудным пальцам на паyнюткi чайнiк i некалькi пузатых полiэтыленавых бутэлек.

– Маладзец, – пахвалiла хлопчыка Айшэ i раскудлацiла рыжую чупрыну. Малы ажно засвяцiyся радасцю i, пстрыкнуyшы гiльзай-гузiкам, расхiнуy палiто, выпнуy жывот, паказваючы, што напiyся вады, колькi хацеy.

– Трэба шукаць новае сховiшча, у наш дом трапiла бомба, – сказала Айшэ i здзiвiлася свайму спакою i будзённасцi, быццам тое, што перажыла гадзiну таму, здараецца з iмi кожны дзень.

Малы адразу насцярожыyся, спахмурнеy, рукi замiтусiлiся, нешта жэстыкулюючы.

– Лола жывая, – хутчэй па вачах, чым па жэстах, зразумела нямко Айшэ i з удзячнасцю пагладзiла малога па галаве.