Нелюбімыя гінуць

За Любiнай спiнай дзынкнула шкло, i адразу iстэрычна залямантавала Ірына:

– Асцярожна, не дровы вязеш… Ледзь бутэльку не разбiла.

– Прыехалi, дзяyчаткi, – заклапочана зiрнуyшы y акно, сказаy Ашот i, кiруючы да выхаду, загадаy: – Сядзiце цiха, як мышы пад венiкам, я паспрабую дагаварыцца.

Калi Ашот падышоy да Дзмiтрыя, вадзiцель прытрымаy яго за крысо скуранкi i цiха сказаy:

– Не спяшайся, няхай самi падыдуць.

З чорнага трохсотага «Мерседэса», якi перагарадзiy iм дарогу i прымусiy з’ехаць на yзбочыну, выйшлi коратка падстрыжаныя, спартыyнага складу трое хлопцаy i, засунуyшы рукi y кiшэнi, няспешна рушылi да «рафiка».

Іх адзервянела-зацятыя твары са скiвiцамi, якiя рытмiчна соyгалiся, напэyна, жавалi жвачку, не прадвяшчалi нiчога добрага.

– Старыя знаёмыя, – грэблiва yсмiхнуyся Ашот.

– Сёння не праскочылi, – расчаравана yздыхнуy Дзмiтрый.

– Нiчога не зробiш, – прачыняючы дзверцы, напружана, з хваляваннем у голасе адказаy Ашот i, саскочыyшы на пыльную yзбочыну, дадаy: – Раз на раз не прыходзiцца.

– Дзяyчаткi, гэта па нашыя душы, – заявiла Ірына i гучна iкнула. – Толькi яны не душапрыказчыкi, а звычайныя рэкецiры. Рыхтуйце зялёненькiя, лепш дробнымi, бо здачы не дачакаецеся. Канечне, Ашот дамовiцца, не yпершыню, грошыкi ж выграбуць з нашых кiшэняy. Цi праyду кажу, Дзмiтрый?

– Твой доyгi язык аблегчыць нашыя кiшэнi не на дзесяць долараy, ён можа пазбавiць нас усяго.

– Не плявузгай, вас не зачэпяць, – Ірына зноy гучна iкнула i, дапiyшы рэшту шампанскага, зласлiва зазначыла: – Трэцi раз рабуюць у адным i тым месцы, не паверу, што гэта выпадкова.

А мiнулы раз, дарэчы, не па дзесятцы, а па трыццаць баксаy з носа спагналi. Сёння ж могуць выпатрашыць i yсе пяцьдзесят.

– Не каркай, Ашота яны паважаюць.

– Грошы яны паважаюць, – прабурчэла Ірына, i y машыне надоyга yсталявалася прыгнечаная, напружаная цiшыня.

Праз лабавое шкло Люба бачыла, як напачатку спакойна размаyляy Ашот са стрыжанымi хлопцамi. Яны здалiся ёй неймаверна падобнымi, i не таму, што былi апрануты аднолькава, у джынсавыя касцюмы, а больш праз мiмiку i рухi.

Стрыжаныя, панурыyшы галовы i манатонна соyгаючы скiвiцамi, нейкi час слухалi Ашота, потым адзiн з iх паклаy армянiну руку на плячо i нешта сказаy. Ашот зрабiy крок назад, замахаy рукамi i, раз-пораз азiраючыся на «рафiк», пачаy нешта даказваць. Рэкецiры адмоyна захiталi галовамi i, як па загадзе, выцягнуyшы з кiшэняy рукi, пагрозлiва, сцяной пасунулiся на Ашота.