Эксгумацыя

З гэтага часу жыy цiха i непрыкметна, да yлады ставiyся насцярожана, нават з бояззю, што асаблiва падабалася yпаyнаважанаму старшыне мiлiцыi Шаyчуку, якi, здавалася, нiколi не злазiy са спiны чорнага танканогага жарэбчыка i, праязджаючы мiма пакорлiва схiленай паставы царкоyнага старасты, ганарлiва адказваy на прывiтанне.

Толькi ж канфуз з уладай адбыyся, як Нямцоy нi стараyся быць непрыкметным. I yсё праз Тузiка, невялiкага, але зласлiвага рудога кудлача з адным вухам. Другога вуха не было, ад яго застаyся толькi пакалечаны агрызак, па yсiм вiдаць, сабака згубiy яго y бойцы.

Гэты Тузiк некалi прыбiyся да хаты Нямцова, ды так i застаyся, пашкадаваy аднавухага царкоyны стараста, не прагнаy. Дый самому стала жыць весялей. А адбылося вось што. Неяк прыехала y Верацеi раённае начальства агiтаваць за yступленне y калгас. У школьным двары праходзiy сялянскi сход, i Нямцоy не вытрымаy, таксама прышкандыбаy паслухаць, а следам прысунуyся i Тузiк. Начальства, як i належыць, сядзела за доyгiм сталом, сярод iх быy начальнiк НКУС Купрэеy. Людзi з раёна yсхвалялi калгасы, гаварылi прыгожа i шмат, а верацееyцы толькi згодна кiвалi галовамi ды пераглядвалiся мiж сабой, i калi прапанавалi падаваць заявы, мужыкi запанурылiся, прыцiхлi, засмалiлi махорку. Цiшыня над школьнай палянай зацягвалася, рабiлася грознай, трывожнай, нават злавеснай. Спахмурнела начальства, асаблiва Купрэеy: сядзiць надзьмуты, што iндык, i толькi зыркае, спапяляе цяжкiм, затоена-лютым позiркам верацееyскiх мужыкоy. I невядома, чым скончылася б гэтая маyчанка, каб не аднавухi кудлач. Ён з самага пачатку неадчэпна круцiyся пад сталом, ля ног начальнiка НКУС, i, калi Купрэеy бесцырымонна адпiхваy, усё роyна вяртаyся, назойлiва абнюхваy боты, якiя бударажылi сабачую нюхаyку. Калi раптам на паляне yсталявалася мёртвая цiшыня, Кудлач расцанiy гэта па-свойму i yпэyнена yзняy лапу на блiскучы хром… Дружны выбух смеху yзняy з вясковых могiлак у неба чорную хмару варання, людзi за сталом, нiчога не разумеючы, паyскоквалi са сваiх месцаy. Першым ачомаyся Купрэеy. Ён з усёй моцы садануy Тузiка нагой, аж той падляцеy у паветра, i не паспеy аднавухi прызямлiцца, як грымнуy стрэл…

«Вось што чакае ворагаy народа!» – крыкнуy Купрэеy i, хаваючы y кабуру наган, руля якога яшчэ дымiлася, шматзначна, прыдзiрлiва паглядзеy на верацееyцаy. А калi начальнiк НКУС даведаyся, чый сабака, то прыгразiy i Нямцову.