Парыж, Эйфелева вежа і…

Іх зможаце забраць у дзяжурнага па аддзеле мiлiцыi, але толькi ранiцай… Спадзяюся, адрас ведаеце.

– Я для надзейнасцi i нумары скруцiy, – па-дзiцячы шморгнуyшы носам, радасна засмяяyся той, што быy у плашч-палатцы, – гэта каб не yздумаy уцякаць.

– Што, ключы прыхапiлi i нумары садралi? – абурана yскрыкнуy Алесь. – Не маеце права, гэта незаконна.

– Незаконна паркаваць машыну на тратуары i брыдка да бяспамяцтва напiвацца, тым больш у машыне, – узвысiy голас прапаршчык i кiнуy на каленi Гурскаму пульт аховы з бiрулькай.

 – Пiльнуйце сваю крэпасць i беражыце сябе… Жыць – не толькi мёд пiць…

Застаyшыся адзiн, Алесь цяжкавата высунуyся з машыны i, валюхаючыся, зрабiy некалькi крокаy. Здранцвелыя ад доyгага сядзення ногi не надта слухалiся, i ён, прытулiyшыся спiнай да дрэва, некалькi разоy прысеy. Калi адчуy гарачыню y лытках, шырока закiнуy рукi за галаву i, yглядаючыся y перадсвiтальнае неба, з асалодай удыхнуy начную прахалоду.

Навальнiца скончылася, але высокi вецер яшчэ шапацеy у разгалiстых, густалiстых кронах, i цяпер з абмытых дрэy сыпалiся важкiя дажджавыя кроплi.

Вецер, дождж, неба, якое ён бачыy праз хiсткiя кроны, нечакана супакоiлi. Змучаную рэyнасцю душу пацiху напаyняла шчымлiвае пачуццё адзiноты, i, як нi дзiyна, гэтакi стан яму падабаyся yсё больш i больш. Думкi прасвятлелi, хмелю як i не было, толькi не выходзiла з галавы пачутае: «Жыць – не толькi мёд пiць».

7

На другi дзень душным надвячоркам Гурскi з затоеным хваляваннем пераступiy парог кватэры, якая да нядаyняга часу i сапраyды была ягонай крэпасцю.

Убачыy насупленага злога брата, якога не спадзяваyся тут сустрэць, сваю, але yжо не сваю жонку, што yзрушана нешта даводзiла Андрэю, i y памяцi iмгненна yсплылi звады, якiя yспыхвалi памiж iм i Люсяй, здавалася, без усялякай на тое прычыны. У сямейных сварках Алесь заyсёды саступаy i толькi цяпер, у гэтую хвiлiну, зразумеy i прычыну частых лаянак, i чаму Люся не хацела мець дзяцей. Яна не кахала яго!. . Зразумеy i адчуy, як прыкрая туга, што вярэдзiла надарваную душу, раптам прытупiлася, помслiвая злосць саступiла месца пагардлiвай абыякавасцi.

Калi iшоy сюды, яму мроiлася, што пры сустрэчы жонка будзе бажыцца i клясцiся y сваёй вернасцi, назаве здраду глупствам, першай i апошняй недарэчнай выпадковасцю, папросiць прабачэння. У самых патаемных куточках душы цеплiлася надзея, што, калi здарыцца менавiта так, ён не адразу, але даруе Люсi.