Парыж, Эйфелева вежа і…

Праyда, Люся хоча гэтага, падбухторвае i сама iрвецца y бой… Але ж народзiцца дзiця i клопату прыбудзе… Будучыня хвалявала i палохала, але цяпер зробленага не зменiш, адступаць позна. Люся любiць паyтараць, што ад прыбытку галава не балiць… А яму балiць, толькi вiду не паказвае. Трымае, як кажуць, хвост пiсталетам.

Каб заглушыць прылiy рэyнасцi i дагадзiць будучай жонцы, Андрэй прапанаваy:

– Калi не хочаш пераходзiць на маё прозвiшча, я вазьму тваё. Зрэшты, дзеля справядлiвасцi я проста павiнен стаць Гурскiм, – ён цмокнуy Люсю y шчаку i напышлiва дадаy: – Увядзём абавязковае сямейнае правiла: адзначаць святы толькi там, дзе скажаш ты.

– Якiя джунглi?.. – ускрыкнула Люся. – Яшчэ не ажанiyся, а yжо хочаш скармiць кракадзiлам?..

Андрэй з замiлаваннем глядзеy на каханку. Смяшлiвыя, гарэзлiвыя чорцiкi y яе агромнiстых задзiрлiвых вачах i асаблiва вабныя, капрызна сцятыя вусны прыцягвалi быццам магнiт.

– Калi мяне не пацалуеш – кракадзiл застанецца галодным… Я сам цябе праглыну…

– Канешне, пацалую, – задаволеная Люся шчыльней прытулiлася да Андрэя, прашаптала: – Усе мужыкi аднолькавыя… Толькi абяцаеце… Але ж i я не наiyнае дзяyчо… Сёння возьмеш першы эверэст – ЗАГС…

Частка другая. НА ШЛЯХУ У ПАРЫЖ

9

Гурскi быy з тых вадзiцеляy, для каго машына не проста каштоyная рэч, а прыяцель, нават сябра, ад якога не хаваеш настрою, з якiм раiшся, давяраеш патаемнае… І гэты металiчны сябрук не перапыняе, не раiць i, галоyнае, не вучыць жыццю… Ён моyчкi слухае…

Якраз сягоння i быy той самы выпадак, калi змораная спусцелая душа жадала аднаго – выгаварыцца.

Яшчэ прыцемкамi Алесь вырулiy з цiхiх вулачак на шырокую аyтастраду. Каб не мець непрыемнасцяy з ДАІ, устанавiy «круiз-кантроль – 90», уключыy дыск з сорак сёмым опусам Бетховена. Не звяртаючы анiякай увагi на ранiшнiя краявiды, на шэрае неба, якое няспешна прачыналася i як бы нехаця ссоyвала з сябе начны пухавiк, сатканы з празрыстых аблачынак, амаль дзвесце кiламетраy выплюхваy з сябе надрыyны боль, даyкую нуду, едкую рэyнасць, карыy сябе за бязмерную сентыментальнасць да Люсi i братэрскi, гарачы давер да Андрэя…

Імклiвая аyтастрада жыве па строгiх правiлах i нiкому не даруе абыякавых да сябе адносiн.