Парыж, Эйфелева вежа і…

Побач з яго «мерседэсам» прыпынiлася «аyдзi», апусцiлася шкло, i вадзiцель нешта закрычаy, пакруцiy пальцам ля скронi. У Гурскага з вачэй быццам заслона yпала. Ён, нечакана для сябе, убачыy, што едзе пасярэдзiне дарогi, па двайной раздзяляльнай паласе i паспешлiва yключыy аварыйны сiгнал, вырулiy на yзбочыну i спынiyся. Разумеy, што, каб супакоiцца, трэба адпачыць, трэба з’ехаць з задымленай аyтастрады i знайсцi цiхi куточак. Пажадана y лесе цi на беразе ракi, яшчэ лепш каля возера, каб нейкi час пабыць на прыродзе.

Так i зрабiy. На першым жа скрыжаваннi з’ехаy на невядомую, даyно не рамантаваную трасучую дарогу. Доyга не мог выбраць месца для адпачынку, пакуль дарога не выпаyзла на пагорак i ён не убачыy вялiкае возера, што тулiлася зводдаль ад вёскi. Машына пабегла весялей, але шлях нечакана перапынiy статак кароy.

Жывёлы выбiралiся на асфальт з кустоy арэшнiку, i здавалася, няма iм канца. Праз некалi мiнут чырвоны «мерседэс» ператварыyся y попельны. Некаторыя каровы спраyлялi патрэбу i хвастамi, быццам веерамi, размазвалi па машыне пырскi i iншае… Хтосьцi цёрся бокам аб крыло, больш цiкаyныя лiзалi фары, шкло… Рабая жывёлiна часала бок аб люстэрка, пакуль не зламала яго.

Гурскi сiгналiy, але ад гэтага мiтуснi не менела.

Нечакана перад машынай, як укапаная, стала вялiзная бурая з адным надламаным рогам. Гурскi засiгналiy, але карову гэта не напалохала, наадварот, у яе вачах блiснуy дзiкi агонь. Бурая насупiлася, злосна мыкнула, ажно пена пырснула з ляпы, лёгка прыyзнялася i y наступнае iмгненне пярэднiя капыты yперлiся y капот.

Тонкае жалеза тут жа выгнулася, а карова, быццам выпрабоyваючы машыну на трываласць, некалькi разоy спружынiста пераступiла з нагi на нагу…

Гурскi разгубiyся, скамянелымi вачамi глядзеy на жывёлу i не ведаy, што рабiць. А бурая раyла, таyклася капытамi па машыне i чамусьцi спрабавала дацягнуцца мордай да лабавога шкла, па yсiм, бачыла свой адбiтак. Нечакана шкло гучна трэснула, як стрэлiла, карова спуджана адхiснулася i yжо мелася злезцi на зямлю, як другая бурая з уздыбленым хвастом скокнула на яе ззаду, i цяпер ужо дзве каровы трэслi машыну, быццам недаспелы яблык на дрэве.

Алесь yспомнiy пра газавы пiсталет, якi трымаy дзеля аховы y бардачку. Рука адразу намацала халодную рукаятку… Ён рашуча апусцiy бакавое шкло, наставiy рулю на крыyдзiцеляy, але выстралiць не паспеy. У гэты момант тоyсты бiзун са свiстам упiyся y спiны кароy, i праз мiнуту парадак на дарозе быy адноyлены.