Парыж, Эйфелева вежа і…

Калi Алесь агледзеy «мерседэс», сэрца сцiснулася ад жалю. Некранутым застаyся толькi дах i цяпер, зусiм не да месца, задзiрлiва блiшчэy на сонцы чырвоным пералiвiстым перламутрам. А вiнаватых не было… Яны, вiнаватыя, цiха мэкаючы паважна сунулiся да кароyнiкаy. Басаногi пастух, апрануты y доyгi зялёны плашч з камплекту хiмiчнай абароны, быццам нiчога не здарылася, цягнуyся за статкам i раз-пораз рассякаy паветра доyгай пугай. Гурскi яшчэ раз зiрнуy на перапэцканую машыну i гнеyна крыкнуy услед статку, абыякаваму да ягоных праблем:

– Не, даражэнькiя, гэтае дзярмо вы самi будзеце злiзваць!.

. Ён патэлефанаваy у ДАІ i доyга, блытана распавядаy аб сваёй бядзе, а дзяжурны нiяк не мог уцямiць дачынення мiлiцыi да скасавання шлюбу… Парыжа… выпацканай машыны…

10

Алесь, не зважаючы на чаргу y прыёмнай, уварваyся y кабiнет Дабрынкiна, кiраyнiка калгаса «Новы шлях». І назву калгаса, i прозвiшча старшынi Гурскi прачытаy на шыльдзе за тыя некалькi крокаy, што зрабiy да начальнiцкага кабiнету.

І сакратарку, i людзей y чарзе Гурскi не здзiвiy, яго быццам тут ведалi i нават чакалi. Нiхто не запярэчыy ягонай нахабнай бесцырымоннасцi, толькi жанчыны зашапталi y спiну, але так, каб пачулi yсе:

– Шапка не звалiцца, калi чалавек павiтаецца…

– І карова не бык… Якi гаспадар недаглядзiць, той яна i на чырвонае скокне…

У кабiнеце Гурскi i слова не паспеy сказаць, як лысы невысокi таyстун, гадоy сарака, у зялёным гарнiтуры з дэпутацкiм значком раённага савету на лацкане, выкулiyся з-за стала, заспяшаyся насустрач:

– Ведаем, ведаем Вашу бяду… – ён ухапiy руку Гурскага, моцна сцiснуy.

 – Машына застрахаваная?.. Але што пытацца, гэткая тэхнiка павiнна ад усяго быць застрахаванай!.. А Вы сядайце, у нагах, як кажуць…

Ён амаль сiлай усадзiy Гурскага y праседжанае крэсла каля часопiснага столiка, сам уладкаваyся насупраць i, не азiраючыся на дзверы, уладарна загадаy:

– Манька, гарбаткi падай! Сваёй, фiрменнай!

Старшыня выцягнуy з кiшэнi насоyку, выцер спатнелы твар, шыю i памякчэлым голасам дадаy:

– І дзверы зачынi!.

. У баб вушы цалейшыя будуць…

Пачуyшы пра вушы, Алесь машынальна зiрнуyся. І сапраyды: усе, хто быy у прыёмнай, цяпер стаялi y дзвярным праёме i, не хаваючы цiкаyнасцi, разглядвалi госця, перашэптвалiся. За спiнамi высiлася вусатая галава мужчыны з патухлай цыгаркай y роце. Паперадзе – высокая хударлявая сакратарка з тоyстай русай касой на ледзь прыкметных вострых грудзях.