Парыж, Эйфелева вежа і…

Моцна сцiснутыя кулачкi i асаблiва вочы, непакорныя i жорсткiя, не прадказвалi нiчога добрага. Жанчына надрыyна yздыхнула i скорагаворкай выпалiла:

– Колькi разоy казаць: дома – Манька, на рабоце – Марыя Сцяпанаyна!..

Наведвальнiкаy, што таyклiся за яе спiнай, быццам ветрам здзьмула. І своечасова. Сакратарка крутнулася, вiдавочна, ёй заyсёды было на кiм спагнаць злосць, але, не yбачыyшы сялян, выйшла, моцна грукнуyшы дзвярмi.

Старшыня шчыра рассмяяyся, вялiкi жывот неяк ненатуральна затузаyся, курносы твар запунсавеyся, i ён стаy падобны да добрага смяшлiвага клоуна.

«Вось i разгадка прозвiшча старшынi», – падумаy Гурскi i выцягнуy з кiшэнi складзены мiлiцыяй пратакол дарожнага здарэння. Але гаспадар не хацеy выпускаць з рук iнiцыятыву. Ён iмгненна пасур’ёзнеy, устаy, тузануy крыссе пiнжака i па-ваеннаму прадставiyся:

– Дабрынкiн Дзмiтрый Дзмiтрыевiч… Можна проста – Дзiм Дзiмыч… Старшыня сельскагаспадарчага унiтарнага прадпрыемства «Новы Шлях» i… – Дабрынкiн трошкi сумеyся, кашлянуy у кулак, дадаy: – Па сумяшчальнiцтве, так сказаць, – муж… жанчыны з касой… І, думаю, гарбаткi фiрменнай не будзе…

– Гурскi Алесь Пятровiч, – задаволены тым, што гаворка прымае дзелавы кiрунак, прадставiyся Алесь.

 – А я, так сказаць, пацярпелы… Вось акт дарожна-транспартнага здарэння… Праyда, вiнаватага не знайшлi, але ён Ваш…

– Ведаю, усё ведаю… Пастухом парушаны дваццаць першы артыкул Правiлаy дарожнага руху, – твар старшынi расплыyся y шырокай мядовай усмешцы.

 – Такога yзроyню бiзнесмен, а нашыя каровы зблыталi yсе планы. Толькi раптам гэта знак з неба?!

– Пакiнем знакi y спакоi, iх месца y правiлах дарожнага руху, а я вымушаны падаць на вас у суд, – перапынiy шматслоyнага старшыню Гурскi; гэтая непрыхаваная радасць была незразумелай i пачынала трывожыць. – Правiлы дарожнага руху я не парушыy, але пацярпеy… І матэрыяльна, i маральна…

У гэты момант рыпучыя дзверы расчынiлiся, i на парозе з’явiлася сакратарка з блiскучым падносам у руках.

Дабрынкiн падхапiyся насустрач:

– Марыя Сцяпанаyна!.. Вось малайца, уважыла дык уважыла… І гарбатка фiрменная, i пiражкi, i мядок…

– Госця частуй… це, – ставячы частаванне на столiк, холадна сказала жанчына i, прыхiльна зiрнуyшы на Гурскага, меладычным галаском дадала: – Калi ласка – пiражкi… І з мясам, i з капустай, i з цукатамi… Усё свежанькае, хатняга гатунку…

– А з тваражком?.. Мае любiмыя?.. – па-дзiцячы шчыра запытаyся Дабрынкiн.