Парыж, Эйфелева вежа і…

– Дома пра любiмае пагаворым, – строга адказала сакратарка, рэзкiм рухам адкiнула касу на спiну, расправiла плечы i з высока yзнятай галавой пайшла на выхад; каля мужа прыпынiлася, цiха прашаптала: – За Цiханам паслала…

Пачуyшы пра нейкага Цiхана, Гурскi зразумеy, што сямейнiкi наyмысна цягнуць час, таму i арганiзавалi перад iм нейкi спектакль, забаyку. Але дзеля чаго?

Ужо двойчы за дзень ён перасiлiy сябе i не выклiкаy адваката. Першы раз – калi складалi паперы аб здарэннi, другi – цяпер…

Стрымлiвала тое, што ён папярэдзiy, не, загадаy падначаленым, каб у адпачынку не шукалi, i заблакiраваy тэлефоны.

Адступiцца ад свайго слова – значыць, паказаць машыну i зняславiць сябе, стаць «героем» для перасмешнiкаy… Яму рабiлася блага ад адной толькi думкi, што Люся i Андрэй могуць даведацца пра выпадак на дарозе, пра загаджаную нечыстотамi машыну i, што яшчэ горш, здымкi трапяць у iнтэрнэт…

«Што ж, згуляю па правiлах Дабрынкiна, – вырашыy Алесь, – паездка y Парыж трошкi пачакае.

Зрэшты, шэнгенская вiза ёсць, а y Еyропу трапiць магу без прыгод i клопатаy аyтобусам праз Прыбалтыку. А там да Парыжа хоць цягнiком, хоць самалётам. А каб не парушаць задуманае, вазьму машыну напракат – i сам сабе гаспадар».

– Алесь Пятровiч, – парушыy неспакойныя думкi Дабрынкiн, – можа, да пiражкоy медавухi асабiстага гатавання?

– Не-не, – запярэчыy Алесь. – Спярша справа, астатняе потым, канешне, калi y Вас жаданне не прападзе…

Спахмурнелы Дабрынкiн, не звяртаючы yвагi на пярэчаннi Гурскага, дастаy з сейфа дзве чаркi i пузаты графiн з доyгiм рыльцам i шкляным чырвоным коркам:

– Пужаць, Алесь Пятровiч, не трэба.

Праблему вырашым хутка i па законе, а стрэс усё ж зняць трэба, што мы, нелюдзi нейкiя?

Нечакана Алесь дапетрыy, зразумеy прычыну празмернага прымусу на выпiyку i вырашыy падыграць хiтруну.

– Ну, i яно сабе, – Гурскi весела падмiргнуy Дабрынкiну, – зрэшты, сягонняшнi дзень дадаy праблем… Можна i выпiць, як Вы кажаце, стрэс зняць… А Парыж пачакае, не апошнi дзень жывём…

– Вось гэта па-нашаму, – iмгненна павесялеy старшыня i, напаyняючы чаркi, з насцярожлiвай усмешкай дадаy: – Нам трэба паразумецца… А потым мясцiны y нас не горшыя за той Парыж… І сустракаць умеем, як нiхто, i весялiцца…

– Што-што, а сустракаць i сапраyды умееце, – рассмяяyся Алесь.