Парыж, Эйфелева вежа і…

– Думаю, гэты канфуз – яшчэ не канфуз, – уздымаючы чарку, цiха сказаy Дабрынкiн, – вып’ем за сустрэчу… І не хвалюйцеся, вiнаватага знойдзем, хто часнок еy, той смярдзець будзе…

Алесь зрабiy невялiкi глыток цёмнага бурштынавага напою i, здзiyлена зiрнуyшы на гаспадара, вынес вердыкт:

– Моцная, смачная, пахучая, адным словам, фiрма.

Пачуyшы пахвальбу, Дабрыкiн шчаслiва рассмяяyся:

– Бабуля траyнiца была, ад яе рэцэпт застаyся… Яшчэ па адной?..

– Налiвайце, – пагадзiyся Гурскi i, каб надалей не было непаразумення, дадаy: – Смярдзець часнаком не буду…

– У настойцы няма часнаку, – насцярожыyся Дабрынкiн i праз iмгненне, зразумеyшы насмешку Гурскага, ускрыкнуy: – Дрэнна Вы, Алесь Пятровiч, пра нас думаеце!

– Слоy няма, настойка смачная i, вiдаць, калi не злоyжываць, для здароyя карысная, – Гурскi перапынiy суразмоyцу i катэгарычна заявiy: – За рулём быy цвярозы, i абвiнавацiць мяне y дарожна-транспартным здарэннi не атрымаецца: тэст на алкаголь здаy адразу, i ён адмоyны…

Дабрынкiн паставiy чарку на стол, выцягнуy з шуфляды некалькi паперак, холадна сказаy:

– Што ж, як кажуць, закончым баль i дудкi y торбу… Чытайце, пан Гурскi, гэта копii дакументаy… Ёсць i акт, пра якi гамонiце…

Гурскi адчуy сябе па меншай меры нiякавата.

Перад iм i сапраyды ляжалi паперы з дарожнага здарэння.

– Адкуль гэта?.. Чаму адразу не сказалi? Я звычайны бiзнесмен i не разумею вашай мясцовай мiтуснi…

– Вы, Алесь Пятровiч, не крыyдуйце. Звычайныя бiзнесмены – гэта пра нас, – Дабрынкiн устаy, падышоy да вакна i, нешта выглядваючы на вулiцы, ужо спакойным голасам працягваy: – У вёсцы yсе трошкi бiзнесмены… У выхадныя нясём хто на кiрмаш, хто да дарогi i яйкi, i бульбу, i сала, i мядок… Карацей, нясём, што расце y лесе i агародзе, што квохча, рохкае, пiшчыць, мычыць у хлявах.

Купляюць… Праyда, ёсць Юрка-жабнiк. Чалавек, як кажуць, што ступiy, то i награшыy… І раптам камерцыяй заняyся. Калiсьцi тут маёнтак быy, пан з французамi бiзнес ладзiy… Развёy жаб, якраз тых, што да iхняга стала. Пана даyно няма, а жабы распладзiлiся. Дзятва iх збiрае i Юрку цягне за капейкi, а ён жывы тавар аддае y Мiнск у рэстараны, дзе французская кухня ёсць. Спярша сяляне смяялiся з гэткага бiзнесу, а жабнiк дом трохпавярховы пабудаваy, машыну купiy, балота i былыя торфараспрацоyкi арэндаваy. І выйшаy разлад. Як у той прымаyцы: «Аднаго Юрку yпусцiлi, дык уся хата заюрылася». Шмат хто кiнуyся тых жаб лавiць…

– Маладзец жабнiк! – губляючы цярпенне, выпалiy Гурскi.