Парыж, Эйфелева вежа і…

Хiба з iншага цеста?.. Лайдакi i абiбокi?..

– Як кажуць, не y брыво, а y вока… На гэта з наскоку i не адкажаш… Дый адна ластаyка вясны не робiць… Як жыць i працаваць далей, талакой вырашаць будзем… Праз два днi на сходзе, – стрымана yсмiхнуyся старшыня i, хiтравата зiрнуyшы на суразмоyцаy, ажывiyся: – А я згодны, што без новай тэхнiкi на ногi не станем. Толькi каму на ёй працаваць? Вось ты, Фёдар Дустаy, – Дабрынкiн тыцнуy пальцам трактарыста y грудзi, – табе можна даверыць магутны John Deere апошняй мадыфiкацыi, а можа, нават GLASS?

– А што?.

. І паеду!.. – трактарыст зняy акуляры, расправiy плечы, фанабэрлiва зiрнуy на прысутных i дадаy: – Кнiжкi пачытаю i паеду.

– Што-што, а ездзiць ты зух, штомесяц тармазныя калодкi мяняем, – загарачыyся iнжынер. – Болт не знойдзеш i не закруцiш, пакуль механiк не паднясе.

– Кожны жыве сваiм мазалём, не трэба валiць з хворай галавы на здаровую, – загарачыyся трактарыст. – Дарма i каза не скача… Няхай механiк даплачвае, калi не спраyляецца… А што тычыцца тэхнiкi, то i наш «Беларус» той самай апошняй мадыфiкацыi – не горшы, а «Палессе» пры правiльнай эксплуатацыi пераплюне замежныя… Гэта ж трэба так трактар назваць: «Вызвалi звера»?.

. Наш «Беларус» i y Афрыцы з космасу разгледзець можна, зразумела, адкуль ён…

Гурскi кашлянуy у кулак, нагадаy аб сабе, i старшыня iмгненна прыпынiy гаворку. Спрачацца i высвятляць адносiны не было жадання, наперад ведаy, у чым абвiнавацяць i механiка, i яго, увогуле yсё начальства, без выключэння…

– Вы, мужыкi, не мiтынгуйце, паберажыце сiлы, – Дабрынкiн, як прыяцель, паляпаy па плячы yзбуджанага трактарыста.

 – Пагаворым на агульным сходзе не толькi пра набалелае…

12

– Насця, будзем дзядулю кармiць, – выцягваючы з печы чыгункi з супам i кашай гукнула Сцяпанiха yнучку i, не дачакаyшыся адказу, гукнула мацней: – Насцёна, рыхтуй тэрмас…

Жанчына паставiла чыгункi на прыпечак, прытулiла вiлкi з драyляным дзяржальнам да печы, рукi выцерла фартухам i прайшла y чыстую палову хаты, дзе жыла сям’я дачкi.

Невялiкi куткавы пакойчык унучкi, яшчэ студэнткi, быy чыста прыбраны, ложак запраyлены, на пiсьмовым стале кампутар, канспекты i кнiгi. Слабы вятрыска ледзь-ледзь напiнаy цюлевыя занавескi, сiлячыся прарвацца y пакой праз расчыненае вакно.

– Ох, донька-донька, уцякла, праз вакно yцякла, – ласкава yсмiхнулася Сцяпанiха. – І y каго гэткая гарэза?..