Парыж, Эйфелева вежа і…

Пэyна, i скутар з гаража цiшком звяла?

Валянцiна Пятроyна Цiхан, па-вясковаму Сцяпанiха, была як дзве кроплi вады падобная на дачку Марыю, толькi трошкi болей зморшчынак каля вачэй, а замест касы – мадэльная стрыжка, якую раз у тры месяцы рабiла y раённым цэнтры. Яшчэ i цяпер у свае шэсцьдзясят два гады Валянцiна Пятроyна працавала y школе на палову стаyкi настаyнiцай беларускай мовы i лiтаратуры. Муж Сцяпан больш за сорак гадоy адпрацаваy механiкам у гаспадарцы. Калi ж Дабрынкiн стаy старшынёй, абавязкi склаy, прынцыпова пакiнуy пасаду.

Цiхан не хацеy, ды i не мог у зяця-прымака быць падначаленым. Не дапамаглi i yгаворы раённага начальства, больш таго, iх бяседы падлiлi масла y агонь. Па гадах мог на пенсiю выйсцi, нават пачаy афармляць дакументы i нечакана перадумаy, напiсаy заяву, каб яго перавялi працаваць на ферму пастухом.

Даyно чорная котка прабегла мiж цесцем i зяцем, а iх i сёння не yдаецца прымiрыць. Прычына разладу самая што нi на ёсць бытавая i да смеху банальная, але гэта толькi на першы пагляд.

З ранняга маленства yнучка yсё лета жыла y дзядулi з бабуляй. Любiла Насця казкi слухаць, а дзядуля Сцяпан iх расказваць. Даволi хутка Сцяпан Іванавiч перачытаy усё, што было y калгаснай бiблiятэцы, а другi раз, вось бяда, унучка слухаць не захацела, з характарам дзяyчынка. Думаy-думаy дзядуля i прыняy рашэнне: сам буду складаць. На свой лад пераказаy казку пра сябе i бабулю, унучцы спадабалася. Не абмiнуy маму, тату i yсю хатнюю жыyнасць: трое парасят, дзве казы, курэй, iндыкоy… Ад коткi, сабакi i трусоy Насця была y захапленнi, але больш за yсё смяялася yнучка з любiмага таткi, якi па начах ператвараyся y надакучлiвага камарыка.

«Калi падабаецца yнучцы, спадабаецца iншым дзецям», – падумаy Цiхан i некалькi прыдумак даслаy у раённую газету. І якая ж радасць – казку пра камарыка надрукавалi!.. Праyда, Сцяпан Іванавiч i слоyца свайго не знайшоy, гэтак рэдактар перапiсаy тэкст, але яму дастаткова было бачыць назву твора (не бяда, што камарык ператварыyся y крывасмока), галоyнае – прозвiшча, тлустым шрыфтам надрукаванае.

Пасля гэтага Сцяпан Іванавiч запусцiy бараду «пад Хемiнгуэя», пiсчую машынку набыy i люльку, хоць курцом не быy. Прыдумкi перадрукаваy i бандэроллю адправiy у вядомае мiнскае выдавецтва.

Час iмклiва бег, адказу не было, але маyчанне «калег па пяры» не засмучала, наадварот, у чаканнi прызнання Цiхан адчуваy шчымлiвую асалоду i y нейкi момант зразумеy, што для яго зусiм не важныя, не маюць значэння высновы прафесiяналаy.