Парыж, Эйфелева вежа і…

Гурскi не сумняваyся y поспеху i, калi пачуy вынiк экспертнага заключэння: «Фотаздымкi, надрукаваныя y газеце, сапраyдныя i фотамантажом не з’яyляюцца…», – ледзь не кiнуyся на крыyдзiцеля з кулакамi. Адвакат утрымаy, а на Люсю сiлы не хапiла. З крыкам: «Эксперты падкупленыя…» – раз’ятраная жанчына каршуном ляцела на рэдактара. Шантажыста не yратаваy бы i стол, пад якi ён шустра схаваyся, каб Люсю не перахапiy невядомы. І адразу y зале суда запанавала знямелая цiшыня…

4

У той дзень у зале суда цiшыня была знямелая, але yрачыстая, поyная радаснага хвалявання, сёння ж варожая i здрадлiвая.

– Будзем гуляць у маyчанку цi я yсё ж апрануся i мы пагаворым як культурныя людзi? – яна рашуча yзяла з падноса келiх вiна i выпiла да рэшты.

– І сапраyды, трэба перацерцi сiтуацыю… даyно наспела, – пагадзiyся Андрэй; ён падышоy да вешалкi, зняy скуранку i накiнуy Люсi на плечы.

На паyслове Андрэя перапынiy нечаканы шалёны парыy свежага ветру, якi шумна расчынiy балконныя дзверы, разгульна yварваyся y кватэру, ветразямi зашкамутаy пад самай столлю занавескi, i адразу нешта цяжкае бразнулася. Праз секунду загрукатала, загрымела, што аж пад нагамi задрыжэла падлога, быццам страляючы з рознакалiберных гармат, пакацiлася па небе каляснiца Пяруна.

– Кiтайская ваза… чатырнаццатае стагоддзе… – ускрыкнула Люся i кiнулася y цёмны пакой.

Скуранка саслiзнула з яе цела i распласталася на падлозе.

– Хоць бы не разбiлася… Усё ж дынастыя Мiн… – заклапочана yскрыкнуy Андрэй i крутнуyся наyздагон за палюбоyнiцай.

У гэтую хвiлiну шматлiкiя сляпучыя маланкi нарэшце разбудзiлi разамлелае ад летняй спёкi неба i цяпер, як згаладалыя лютыя звяры, iрвалi яго на часткi. Паднябессе прамянiлася сотняй, тысяччу асляпляльна-белых феерверкаy, сiняватае трапяткое святло разлiлося па пакоях, запахла азонам… Перапалоханыя непагаддзю палюбоyнiкi знерухомелi i, быццам манекены, застылi пасярод спальнi.

– І даyно ты з ёй? – крыкнуy Алесь, але Андрэй не пачуy: аглушальны гром праглынуy i словы, i вулiчны шум, i yвесь горад. – Ажанiyся на сваю бяду! – скрозь зубы працадзiy Алесь, махнуy рукой, невядома чаму падняy скуранку i выйшаy, моцна бразнуyшы дзвярмi.