Парыж, Эйфелева вежа і…

У прыватнай размове адзiн з начальнiкаy нават пашкадаваy сябе, што гэтулькi часу марна патрацiy, а yсё з-за неправеранай iнфармацыi…

Алесь быy на мяжы нервовага зрыву. Як аднаyляць бiзнес, калi няма yпэyненасцi y заyтрашнiм днi? Цяжка бачыць, як у пакутах выпешчаная справа знiшчаецца чужой нядобрай воляй, часцяком рушыцца не свядома, а з-за глупства, па неабдуманасцi. Гурскi быy на раздарожжы, усё часцей прыходзiла думка з’ехаць за мяжу i там шукаць шчасця.

Нечакана зноy аб’явiyся рэдактар-шантажыст i весела, пасваяцку загугнявiy у тэлефонную трубку пра тое, што Гурскi пажынае пасеянае, што праз сваю маладосць не yбачыy карысцi y супрацоyнiцтве. Звысоку павучаy, наказваy у будучым не сварыцца з прэсай, а сябраваць з «чацвёртай уладай».

Ад пачутага y Алеся нуду як рукой зняло. Цяпер ён добра ведаy, каму i за што абавязаны развалам фiрмы. Гэта падштурхнула, надало рашучасцi, i ён апантана yзяyся за працу.

Атрыманую навуку засвоiy на yсё жыццё, на сабе зведаy, як ворага можна калi не задушыць, то добра-такi прыдушыць у сяброyскiх абдымках.

6

У машыне Алесь зацята глытаy каньяк, пакуль яго iстэрычныя п’яныя крыкi не злiлiся y адно працяглае завыванне i моташны цяжкi сон не yзяy верх. І не сон гэта быy, а хутчэй непрабуднае, п’янае забыццё, таму i не мог уцямiць, што не маланка блiскае, не гром грымiць, а нейкiя людзi слепяць, крычаць i трасуць яго расхрыстанае цела.

– Ён вочы расплюшчыy, – аднекуль здалёк даляцеy напружаны голас.

– Вушы… Вушы круцi… Імгненна y норму прыйдзе, – утомлена раiy нехта нябачны.

– Вушы не чапаць… Яны абмарожаныя, – п’яна прахрыпеy Алесь, намацаy пад сядзеннем рычажок, тузануy, i спружынiстае пругкае крэсла склалася разам з iм.

Мутнаватымi асалавелымi вачыма даyгавата yзiраyся y чалавека, што схiлiyся над iм, але выразнасцi не было, шкодзiла хмельная павалока.

Ён страсянуy галавой, пацёр скронi, калi зноy узняy вочы, яго твар прасвятлеy:

– Тава-а-рыш мiлiцыянер, – сухiя губы скрывiла вялая фальшывая yсмешка. – А я вось тут… адпачываю… прыснуy.

– Гурскi Алесь Пятровiч? – мацаючы пальцамi галаву вадзiцеля, запытаyся прапаршчык.