Танцавальны марафон

А калi yсё адкiнуць i слепа паверыць Мiкулiчу? Тады адразу напрошваецца выснова, што падпалкоyнiк нешта yтойвае – ён ведае больш, чым напiсана y афiцыйных дакументах.

– Гэтага я не ведаю, – адказаy Шапавалаy. – У той дзень я меyся наведаць продка, ён абяцаy даць грошай, але бацька перанёс сустрэчу, сказаy, што яго запрасiлi y клуб «Каму за трыццаць». Хто запрасiy – не сказаy, ды мяне гэта i не цiкавiла, я заyсёды быy супроць гэтага клуба састарэлых. Адным словам, дахадзiyся стары…

– Не здагадваешся, хто мог запрасiць на танцы Iвана Мiкалаевiча?

– Канечне, здагадваюся, нават упэyнены, – патупiyся Шапавалаy; ён нечакана пачырванеy, вочкi замiтусiлiся.

 – Бацька толькi да адной жанчыны мог пабегчы хворы…

– Да Галiны Александровiч? – не сцярпеy, спытаy Хмара.

– Да яе, распуснiцы, – кiyнуy Шапавалаy. – Ляжаy бы дома, пiy таблеткi, глядзеy тэлевiзар – i yсё было б добра. Уцюрыyся на старасцi гадоy, вось i атрымаy.

Шапавалаy хацеy яшчэ нешта сказаць, але прамаyчаy, толькi адчайна махнуy рукой.

Хмара расцанiy хваляванне хлопца як належнае i больш роспытамi не назаляy. Зрэшты, ён пачуy тое, што трэба было абмазгаваць. Лейтэнант развiтаyся, але папярэдзiy, што iм яшчэ давядзецца сустракацца.

Ужо y дзвярах Хмара прыпынiyся, яму здалося, што Шапавалаy штосьцi недагаворвае.

– А цябе нiчога не здзiyляе y гэтай гiсторыi?

– Здзiyляе, – пагадзiyся Шапавалаy. – Бацька быy чалавек ашчадны, нават сквапны, нiколi вялiкiх грошай з сабой не насiy.

А тут раптам у кiшэнi – семсот долараy! Вось гэта i здзiyляе.

Хмара разлiчваy, што размова пойдзе пра Александровiч, але адказ хлопца нечакана насцярожыy, прымусiy паглядзець на падзеi ягонымi вачыма.

«I сапраyды, – падумаy Хмара, – Шапавалаy-малодшы змушае зацiкавiцца: што за грошы былi y нябожчыка? А менавiта семсот долараy значылiся y пратаколе вопiсу рэчаy пацярпелага. А на гэта нiхто, акрамя сына, увагi не звярнуy».

– Ты хочаш сказаць, што Iван Мiкалаевiч не мог мець пры сабе столькi валюты? – паспрабаваy удакладнiць лейтэнант.

– Я ведаю бацьку, – сказаy, як адсек, Шапавалаy-малодшы. – Пяць-дзесяць баксаy яшчэ мог трымаць пры сабе, толькi не семсот! Неяк адвалiy мне сотню, дык суправаджаy да самай хаты, у кожным прахожым бачыy рабаyнiка.

Гаварыy Шапавалаy пераканаyча, але ж факт заставаyся фактам: ягоны бацька меy пры сабе немалыя грошы. Цяпер прыйдзецца шукаць адказ i на гэтае пытанне.