Танцавальны марафон

І зноy лейтэнант узгадаy Галiну Александровiч, ён iнтуiтыyна адчуy, што каханка Шапавалава можа патлумачыць i наяyнасць у нябожчыка валюты.

– Ты yпэyнены, што менавiта Александровiч прызначыла Iвану Мiкалаевiчу сустрэчу?

– Да iншай не пабег бы…

– Але ж яны разышлiся, – вёy сваё Хмара, – у Александровiч новы yхажор, i твой бацька не так даyно надаваy яму кухталёy. Табе нешта вядома пра таго чалавека?

– Пра бойку чую yпершыню, ведаю, што Галiна… – Шапавалаy нечакана папярхнуyся. – Галiна Вiктараyна i бацька разышлiся, а пра заляцаннi гэтай жанчыны пагаварыце з цёткай Марусяй, стрыечнай бацькавай сястрой, яны – даyнiя сяброyкi.

8

Спецыфiчны пах чыгуначных шпалаy i машыннага масла непрыемна заказытаy у носе яшчэ задоyга да таго, як Хмара спусцiyся y метро. Ён толькi наблiзiyся да вентыляцыйнай шахты, а пах смалы i дзёгцю iмгненна yзбудзiy памяць, нагадаy дзяцiнства, той час, калi ён з сябрамi, Iванам i Валеркам, «партызанiлi».

Называлася гэта «рабiць налёт на чыгунку».

Калi шэнцiла набыць пораху, штукавалi yзрыyпакеты i клалi iх на блiскучую паверхню чыгуначных рэек. Можна yявiць, якiя выбухi бударажылi наваколле, асаблiва yпрыцемках. Здаралася, метраy сто стракаталi «кулямётныя чэргi» пад радасныя крыкi падрыyнiкоy, якiя хавалiся y недалёкiх кустах. Iхняе партызанства скончылася даволi хутка i, канечне, не без слёз. «Кулямётнымi чэргамi», якiя стракаталi пад коламi цягнiкоy спярша зацiкавiлiся машынiсты, а потым i мiлiцыя.

Злавiлi «падрыyнiкоy», як кажуць, на гарачым, у той самы момант, калi яны з кiшэнямi, набiтымi yзрыyпакетамi, «мiнiравалi» чыгунку на паваротцы. На гэтым месцы, па iх разуменнi, пасля yзрываy цягнiк сыходзiць з рэльсаy, а значыць, заданне выканана. Абранага месца не мянялi i гэтым спрасцiлi задачу няголенага шыракатварага мiлiцыянера, якi, зацiснуyшы y зубах цыгарэту, скалiyся дзвюм маладзенькiм дзяyчаткам з чырвонымi павязкамi на руках. Сяржант загадаy злоyленым «дыверсантам» легчы на шпалы тварамi yнiз i сашчапiць пальцы на патылiцы.

Дружыннiцы рагаталi, смяяyся i мiлiцыянер, якi паабяцаy правучыць прайдзiсветаy.

– Мы iх судзiць не будзем, – нечакана падвёy выснову мiлiцыянер. – Навошта? Яны – дыверсанты, шпiёны, а калi так, то могуць выпадкова yзарвацца на сваiх мiнах цi трапiць пад колы цягнiка…

Праз колькi хвiлiн прасмаленая дзёгцем шпала, да якой прылiп лоб малога Хмары, пачала рытмiчна yздрыгваць, рэльсы загулi.