Танцавальны марафон

Гул вельмi хутка перарос у злавесны, усепаглынальны роy, зямля пад целам закалыхалася, застагнала. Заплакаy, запрасiyся Валерка, адразу ж загаласiy Iван. Сяржант, смеючыся, дазволiy iм пакiнуць месца пакарання. Цягнiк iмклiва наблiжаyся, але дзесяцiгадовы Хмара, сцiнуyшы зубы, маyчаy: ён не хацеy прасiць лiтасцi y чалавека, якi смяецца з яго, ад якога пахне гарэлкай. Было страшна, але хлопец не хацеy, каб слёзы yбачылi дзяyчаты y кароткiх спаднiцах i асаблiва сябры, абраyшыя яго сваiм камандзiрам. Хмара нi на хвiлiну не yсумнiyся y намеры сяржанта такiм макарам расправiцца з iм, i тое, што перапужаны мiлiцыянер перад самым цягнiком сiлком сцягнуy яго з рэек, было поyнай нечаканасцю.

З таго дня мiнула больш за пятнаццаць гадоy, але на yсё жыццё запомнiy Хмара прытарны пах шпалаy, п’янаватага сяржанта з рассечаным левым брывом, безвыходны адчай i радасць пераможцы.

Едучы y электрычцы, лейтэнант злавiy сябе на думцы, што за апошнi месяц другi раз узгадвае сваю «партызаншчыну». Пры размеркаваннi на працу пасля заканчэння вучобы яму прапанавалi пасаду следчага y лiнейным аддзеле на чыгуначным транспарце.

Канечне, хапае работы i y цягнiках, але Хмара на пачатку службы не хацеy абмяжоyваць сябе чыгункай i станцыямi. I, напэyна, была яшчэ адна прычына, каб адмовiцца: лейтэнант узгадаy сяржанта з рассечаным брывом… Што, калi давядзецца працаваць разам?

Казакова, стрыечная сястра Шапавалава, жыла на другiм канцы горада, у мiкрараёне Малiнаyка, i Хмара дабраyся на вулiцу Слабадскую толькi а дваццаць другой гадзiне.

У нейкi момант следчы засумняваyся, што робiць правiльна, – усё ж пазнавата для вiзiтаy, але падштурхоyвала апраyданне: дом новы, не тэлефанiзаваны, а позвай выклiкаць сведку – доyгая песня.

Хмара таропка пакiнуy прапахлы прытарным цыгарэтным дымам лiфт, зрабiy да дзвярэй з блiскучымi лiчбамi «107» некалькi крокаy, а y кватэры yжо цяyкала, вiскатала сабачанё. Не паспеy лейтэнант дакрануцца да званка, як дзверы адчынiлiся, i на парозе yзнiкла рослая, пышнагрудая жанчына з маленькiм, у далонь, сабакам на руках.

Яго быццам тут чакалi. Сабака быy настолькi маленькi, што, каб не брахаy, яго проста можна было зблытаць з кажаном – толькi вочы ды вушы, як крылле. Гэтае тварэнне бiла дрыготка, i гаспадыня ласкава дакранулася чырвоным кiпцюрыкам да мiнiяцюрнай галоyкi, пашкрабала за вушкам i, вывучаючы Хмару, какетлiва схiлiyшы прыгожую галоyку да пляча, цiха yздыхнула:

– Ну-ну, супакойся, мiлы, нам нiчога не пагражае.