Танцавальны марафон

Ён сядзеy за гэтым самым сталом i радаваyся, як дзiця: лiчыy, што грошы прапалi, аж не – вярталiся, i менавiта семсот… А вось пра даyжнiка змаyчаy, хоць я i пыталася.

– Вядома, што Шапавалаy у той вечар быy з Александровiч.

– Толькi не Галька! – ускрыкнула, замахала рукамi Казакова. – Яна мужыкам даyгi не вяртае, iншым разлiчваецца…

– Нават так? – здзiвiyся Хмара. – Мабыць, Вы Галiну Вiктараyну добра ведаеце?

– Са студэнцкiх часоy, разам у медiнстытуце вучылiся.

– Сябравалi?

– Цяжка сказаць, – Казакова на iмгненне задумалася, спахмурнела.

 – Быy час, i сябравалi.

– А калi дапусцiць, што новы кавалер Галiны Александровiч быy вiнен Шапавалаву грошы? Быy жа выпадак, што яны пабiлiся. Можа, зусiм i не грошы таму прычынай, а рэyнасць?

– Хто гэта Вам пра рэyнасць наплявузгаy? – пляснула y далонi сястра Шапавалава. – Цi не плямяш мой?

Хмара насцярожыyся, ён больш не хацеy анiякiх сюрпрызаy ад непрадказальнай Казаковай.

– Суседзi Александровiч упэyнены, што Шапавалаy быy неабыякавы да Галiны Вiктараyны.

– Лухта! – сказала, як адрэзала, Казакова. – Папаyся Сiдоркiн пад гарачую руку… Галька y сваiм амплуа, любiць зводзiць мужыкоy. І прычына бойкi не y рэyнасцi, а y тым, што Александровiч, пакуль Iван быy у рэйсе, залезла y ложак да ягонага сына. Сцерва яна, а мужыкi морды б’юць адзiн аднаму. Усунуy нос Сiдоркiн не y сваю справу i атрымаy кухталёy.

– Я зусiм заблытаyся, – цяжка yздыхнуy лейтэнант. – Шапавалаy што, працягваy сустракацца з Александровiч? У той вечар яна была на месцы трагедыi з iм.

– Нiчога Вы не заблыталiся, – засмяялася Казакова. – Трэба ведаць Гальку, яна спала з iмi yсiмi i пасля разборак… Напэyна, тым вечарам Сiдоркiна побач не было, вось i крутнулася да Iвана. А праз два днi паляцела на Канары. Вось так, мiл чалавек, жыццё складваецца…

– А што з сябе yяyляе гэты Сiдоркiн?

– Завуць Сцяпанам, займаецца нейкiм бiзнесам.

У гэты момант у калiдорчыку зацяyкаy сабака, i адразу пералiвам зайшоyся званок.

Гаспадыня падхапiлася, машынальна паправiла прычоску i yжо з прачыненых дзвярэй, па-змоyнiцку прыклаyшы yказальны пальчык да пульхных вуснаy, гарэзлiва прашаптала:

– Я яго хутка справаджу.

Было зразумела, што завiтаy той, каго чакала гаспадыня, для каго былi падрыхтаваны i шчодрая пачостка, i канапа з гарой бялюткiх падушак.

З калiдора данеслiся прыглушаны мужчынскi бас i пералiвiсты смех Казаковай.