Танцавальны марафон

Хмара насцярожыyся, прыслухаyся, мiжволi падумалася: а што ён скажа, калi застукаюць на кухнi з кубачкам кавы y руках? Лейтэнант падхапiyся, зрабiy крок, але адразу ж спынiyся, панура yставiyшыся на ногi. Праз хвiлiну ён вярнуyся на месца. Рашучасць i пыха знiклi, выветрылiся, як i не было.

«Ну, выкулюся я з гэтай цеснай кухнi, – разважаy Хмара, – тыцну пад нос хахалю Казаковай мiлiцэйскае пасведчанне, заяyлю, што я тут па важнай дзяржаyнай справе. А што далей? Той убачыць мяне босага – i нiякiх слоy не трэба».

Следчы толькi цяпер дапетрыy, чым можа абярнуцца такая неабачлiвая дробязь. Ён напоyнiy кубачак моцнай кавай i, адпiваючы гарачы напой маленькiмi глыткамi, прымусiy сябе супакоiцца i засяродзiцца на галоyным. А яму было над чым падумаць.

«Мiкулiч правы, – разважаy Хмара, – цяпер вiдавочна, што Шапавалаy прыйшоy у клуб „Каму за трыццаць“ не бавiць час, а па справе. Семсот долараy – грошы немалыя, i зразумела, чаму Шапавалаy махнуy рукой на хваробу. Доyг забраy i застаyся з Александровiч.

І сапраyды, сцерва, а не баба – круцiла любоy i з Шапавалавым, i з Сiдоркiным, i з Шапавалавым-малодшым. Не сустрэлася б яна тым вечарам з Шапавалавым, як пiць даць, застаyся б чалавек жывы. Але ж якi крымiнал у тым, што нябожчык пацёгся за спаднiцай? Пiy, гуляy, кiнуyся y шалёныя скокi – i надарваyся. Значыць, Мiкулiч будзе вымушаны паставiць кропку».

– На чым мы спынiлiся? – перапынiла Хмаравы развагi Казакова.

Жанчына выглядала yзбуджанай, твар трошкi запунсавеyся, выразныя дзiкаватыя вочы iскрылiся жамчужынкамi.

Яна не звяртала анiякай увагi на тое, што халат зашпiлены yсяго на адзiн гузiк – вынiк даyгаватага развiтання з каханкам. Казакова нахiлiлася над сталом, узяла кубачак, прыгубiла i адразу капрызна зморшчылася:

– Фу, цярпець не магу халодную каву!

Хмара зноy убачыy тое, што не павiнен быy бачыць, i, адчуваючы, што чырванее, iмпэтна падхапiyся на ногi, крутнуyся да акна.

– Вы б зашпiлiлiся.

– Аднаму – расшпiлiся, другому – зашпiлiся! – засмяялася жанчына.

 – Не мужыкi, а нейкi дзiцячы сад. Зрэшты, я y сябе дома i хаджу як хачу!

Хмара змаyчаy, ён адчуваy сябе вiнаватым у тым, што парушыy планы Казаковай. Але цяпер яго турбавала iншае. Лейтэнант хацеy убачыць чалавека, якi выйдзе з пад’езда, нават прыyзняyся на дыбачкi, але марна – замiналi балконы. У адчыненую фортку было чуваць, як завялася машына, i праз хвiлiну чорны блiскучы «джып» знiк у арцы дома.