Танцавальны марафон

Ён з месца рвануy шырокай рыссю, i праз хвiлiну-другую святочна асветлены Саборны пляц растаy, растварыyся y снежнай начной цеменi.

– Не ззявай! – штохвiлiнна папераджальна крычаy вазнiца, хоць патрэбы y гэтым i не было.

Вулiцы y першыя хвiлiны новага года быццам вымерлi, гараджане толькi yселiся за святочныя сталы. Гэта праз гадзiну-другую яны y пошуках забаy павыкульваюцца на вулiцу, у гурбы снегу, вось тады i сапраyды «Не зявай!».

На yскрайку горада iх чакалi. Як толькi санi зраyнялiся, граф скочыy у снег, кiнуyся да вазка, у якiм уздымалася яму насустрач невялiкая постаць, захутаная y кажух.

– Лiзанька!.. – выдыхнуy граф, падхапiy на рукi каханую i моцна прыцiснуy да грудзей.

Яна падалася насустрач, абвiла шыю рукамi, аддана зашаптала:

– Цяпер я без астатку твая… Рабi што хочаш… Звароту назад няма.

– Мы вернемся, яшчэ як вернемся! – запярэчыy граф i моцна пацалаваy каханую.

Яшчэ да першых пеyняy граф Сяргей Уладзiмiравiч Аляксандраy вярнуyся на баль да генерал-губернатара. Гульба была y самым разгары, i граф папрасiy дварэцкага перапынiць на хвiлiну музыку i аб’явiць пра ягоны прыход.

Расчырванелы двухметровы дзяцюк, пачуyшы просьбу, ажно перажагнаyся, замахаy рукамi:

– Што Вы, граф! Мяне за гэта з працы звольняць. Па загадзе генерал-губернатара я да канца баля павiнен быць цвярозым. Я не вораг сабе, каб лезцi на людзi з такой мордай…

– Там усе такiя, – кiyнуy Аляксандраy на yваходныя дзверы. – А каб цябе, быка гэткага, звалiць, начовак гарэлкi мала.

Але не словы графа пераканалi дварэцкага, а некалькi храбусткiх паперак, якiя ён атрымаy ад Аляксандрава.

Пасля гэтага дварэцкi падабраyся, прычасаy грэбенем i без таго прылiзаныя валасы i, узяyшы кiй, адчынiy дзверы y гасцёyню, падаy знак аркестрантам. Музыка сцiхла, а разам з ёй гамана i танцы. Усе прысутныя, хто здзiyлена, хто са злосцю, павярнулi галовы да балкона, дзе месцiлiся музыкi. Дварэцкi стукнуy кiем i гучна, надрыyна крыкнуy:

– Граф Сяргей Уладзiмiравiч i графiня Лiзавета Iванаyна Аляксандравы!.

.

Цяпер прысутныя запытальна глядзелi на маладых, некаторыя нават знялi маскi. Усе чакалi, што гэта нейкi загадзя падрыхтаваны сюрпрыз, i зараз Вiктар Арыстархавiч Друцкi-Сакалiнскi нешта скажа. Губернатар толькi пацiснуy плячыма, перавёy позiрк на аркестрантаy, i дырыжор адразу yзмахнуy рукамi. Але перш чым зайграла музыка, натужлiвы, хрыпаты бас, якi належаy старому графу Аляксандраву, праракатаy:

– Пазбаyляю спадчыны…

Грымнуy вальс «На сопках Манчжурыi».