Танцавальны марафон

Без чвэрцi дванаццаць вяшчальнiк грукнуy апошнi раз i грамавым басам абвясцiy:

– Граф i графiня Аляксандравы з сынам i дачкой.

Да пачатку новага 1910 года заставалася некалькi хвiлiн. У зале панавала цiшыня, толькi дзе-нiдзе дзынькала шкло. Усхваляваныя госцi, урачыста трымаючы y руках бакалы, чакалi. I вось забiлi званы: раз, другi… пяты… дванаццаты. Грымнулi стрэлы, i адразу неба засвяцiлася пурпурна-лiловым, белым, зялёным колерам. Зазвiнелi бакалы, зайграла музыка, баль працягваyся.

Граф Аляксандраy-малодшы не стрымаyся, паглядзеy на гадзiннiк: да прызначанай сустрэчы заставалася сорак хвiлiн.

Ён скоса зiрнуy на бацьку, мацi, выпiy шампанскае i, не ведаючы, куды дзець бакал, пасунуyся да выхада. Малады граф трымаyся так, каб не прыцягваць увагу бацькоy, зрэшты, гэта было не так ужо i цяжка, а вось увагi маладых паненак ён, трыццацiгадовы прыгажун, пазбегнуць не змог.

– Граф, выпiце са мной… – дарогу yцекачу заступiла бялявая, пышнагрудая графiня Балотнiкава, сяброyка сястры, i, убачыyшы пусты бакал, крыкнула: – Эй, чалавек, шампанскага!.

.

Да iх хуценька падышоy апрануты y фрак афiцыянт у белых пальчатках i напоyнiy бакал.

– За што вып’ем, Сяргей Уладзiмiравiч? – выдыхнула Балотнiкава i, хiтнуyшыся, зрабiла крок, падышла да непрыстойнасцi блiзка.

Граф нiяк не адрагаваy. Ён узяy бакал i стрымана прамовiy:

– Вып’ем, Клаyдзiя Пятроyна, за тое, што i yсе, – за Новы год, – ён выпiy, паставiy бакал на разнос, якi трымаy манументальны афiцыянт, i, па-бацькоyску пацалаваyшы маладую графiню y лоб, хвiлiну падумаy i цiха на вуха прашаптаy: – Вам усяго толькi шаснаццаць…

Сяброyкi Балотнiкавай, якiя назiралi за гэтай сцэнай, пырснулi ад смеху, сама ж дзяyчына iмгненна зачырванелася.

Але гэтага Аляксандраy ужо не бачыy, час прыспешваy, i ён, афiцэр ваенна-марскога флоту, статны i рашучы, не тоячыся, прытрымлiваючы рукой корцiк, крочыy да выхада. У вестыбюлi, пакуль апранаyся, чуy, як вастраносы чалавек у драпавым палiто, пiратэхнiк, па yсiм, iншаземец, скардзiyся дварэцкаму на салдат:

– Эти вшивы зольдат напились и всё перепутал… Говорю, стреляй зеленый – они стреляют белый… Что теперь скажет Виктор Аристархович?

На вулiцы yжо чакаy дзяншчык.

Граф кiнуyся да вазнiцы, ускочыy у санi.

– Ганi, Сiдар! – крыкнуy ён. – Гэта мая ноч!..

Малады, чорны як смоль жарэбчык з белай плямай на лбе нецярплiва гарцаваy, перабiраючы тонкiмi нагамi, даyно чакаy, калi вазнiца паслабiць лейчыны.