Танцавальны марафон

Мiкулiч уважлiва выслухаy поyны, цяпер ужо дэталёвы расказ Хмары аб прыгодах на кватэры сястры Шапавалава i надоyга замаyчаy. Было вiдавочна, што смерць Казаковай невыпадковая – гэта цi працяг падзей, звязаных з Шапавалавым, цi нешта iншае… Тады што?

– Я зразумеy, што на момант вашай сустрэчы y Казаковай падстаy для звядзення рахункаy з жыццём не было? – сядаючы насупраць Хмары, спытаy Мiкулiч i нарэшце быццам заyважыy у сваёй руцэ пустую шклянку, паставiy яе на стол каля графiна.

Падпалкоyнiк ведаy трошкi болей, чым значылася y афiцыйнай зводцы. Перад тым, як прыйсцi да Хмары, ён цiкавiyся, тэлефанаваy у Маскоyскi аддзел мiлiцыi маёру Кудзiну, якi займаy гэткую ж пасаду, як i ён. Кудзiн адмахнуyся, маyляy, нiчога сур’ёзнага, крымiналу няма, адбыyся няшчасны выпадак.

– Казакова не магла скончыць жыццё самагубствам, – узбуджана загаварыy Хмара. – Яна нават прымусовыя любоyныя сустрэчы, на якiх, як зразумела, настойваy маёр Барана, успрымала з аптымiзмам i, як мне здалося, iх не гiдзiлася.

– Ну-у, яшчэ б, – дабрадушна yсмiхнуyся Мiкулiч, – ты хлопец вiдны…

– Я не пра сябе! – ажно yзвiyся Хмара.

Ён хацеy яшчэ нешта дабавiць, але, убачыyшы y вачах падпалкоyнiка жартаyлiвыя агеньчыкi, запунсавеyся.

– А цяпер, як на споведзi: было цi не было? – спытаy Мiкулiч i схiлiy галаву да правага пляча, ад чаго здавалася, што ягонае вуха неймаверна адтапырылася, па yсiм, каб лепш пачуць адказ.

Хмара падскочыy з крэсла.

– Таварыш падпалкоyнiк, прашу мне верыць!

– А ты не кiпi, сядзь i падумай, – працягваy Мiкулiч, – падумай над тым, цi будзе выглядаць смерць Казаковай няшчасным выпадкам, калi эксперты yстановяць, што яна за паyгадзiны да смерцi мела блiзкасць. Каго, дазволь спытаць, будуць шукаць? Чые сперматазоiды эксперты будуць захоyваць як рэчавыя доказы? Уцямiy?

– Ну, праyда! – адчайна yзмалiyся Хмара.

 – Не было y мяне нiчога з Казаковай.

– І вельмi добра, Бог, хлопча, цябе беражэ, – з палёгкай уздыхнуy Мiкулiч. – Сядай, будзем кумекаць, што рабiць далей, бо па афiцыйнай версii з Казаковай, дарэчы, як i з нашым Шапавалавым, адбыyся няшчасны выпадак.

Хмара yскiнуy здзiyленыя вочы на падпалкоyнiка.

– Так-так, – пацвердзiy Мiкулiч, – я толькi што тэлефанаваy у Маскоyскi аддзел.