Танцавальны марафон

Сексуальна-заклапочаная фiрма «Венера» – не апошнi вiнцiк у справе, i таму я хачу ведаць: колькi там пазаштатных кансультантаy, такiх, як Александровiч i Казакова? Хто за yсiм гэтым стаiць? Думаю, пасля сустрэчы з сястрой Шапавалава не трэба тлумачыць, якiя кансультацыi арганiзаваныя пад дахам фiрмы. Адным словам, трэба сабраць поyнае дасье на дзейнасць «Венеры», яе кiраyнiкоy i заснавальнiкаy.

– Мне б каго з сышчыкаy – у памочнiкi, – папрасiy Хмара i нечакана дадаy: – І наогул, я думаю, што «Венерай» лепш займацца мiлiцыi нораваy.

– Будуць памочнiкi, – адмахнуyся Мiкулiч. – Спярша высветлiце yсё самi. З’ездзiце y камандзiроyку y Бягомль, а там i паглядзiм, цi тую кашу варым, цi нам яе есцi…

– Зразумела, – заспяшаyся Хмара.

– І яшчэ адно, – Мiкулiч уважлiва паглядзеy на лейтэнанта. – Ты выпадкова не пытаyся y сына Шапавалава наконт алергiчных хвароб бацькi? Нешта магла ведаць i Казакова, яна ж доктар.

Хмара прыпынiyся.

– На гэта павiнны былi адказаць эксперты.

Можа, паставiць дадатковае пытанне?

– Ужо зрабiy, – пагадзiyся Мiкулiч, – спытаy, бо хацеy сэканомiць час.

10

Хмара толькi паспеy палiць зялёны стрыжань невядомай раслiны, што расла y гаршчэчку, як у кабiнет уварваyся Мiкулiч. Такiм лейтэнанту бачыць начальнiка яшчэ не даводзiлася. Падпалкоyнiк моyчкi выхапiy з рукi лейтэнанта шклянку з рэшткамi вады i нервова сунуy таyставаты стос папер, перацiснуты y верхнiм кутку сашчэпкай.

– Чытай! – Мiкулiч тыцнуy тоyстым пальцам y сярэдзiну аркуша i, заклаyшы рукi за спiну, нервова зашпацыраваy па кабiнеце.

Ён не зважаy на шклянку, з якой y нейкi момант танюсенькiм струменьчыкам пачала вылiвацца на падлогу вада. Маснiчыны пад нагамi непаседлiвага падпалкоyнiка жалобна рыпелi.

«4 жнiyня 199… года апоyначы грамадзянка Казакова Марыя Васiльеyна звалiлася з балкона асабiстай кватэры. Смерць наступiла iмгненна…»

Рука з паперамi здрыганулася, Хмара yзняy на Мiкулiча шырока расплюшчаныя вочы.

– Я пайшоy ад яе каля адзiнаццацi вечара, – з адчаем прагаварыy лейтэнант i, шукаючы падтрымкi, а найболей апраyдання, паспешлiва дадаy: – Яна была y добрым настроi, некага чакала… – Хмара раптам замаyчаy i, унiкаючы калючых Мiкулiчавых вачэй, нервова кусаючы вусны, роспачна yздыхнуy: – Не yсё пра нашую сустрэчу з Казаковай я расказаy… Тое не тычылася Шапавалава, але ж цяпер так павярнулася, што yсялякая дробязь можа мець значэнне.